ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Czarodziejka z Vicovaro w Cesarstwie Nilfgaardu. Na tle wystrojonych koleżanek z Północy wygląda jak zjawa z innego świata: nieładna cera, wąskie sinawe usta, wymięty stożkowaty kapelusz, niekształtna czarna szata, której jedyną ozdobą jest wystrzępiony srebrny haft z półksiężycem w kręgu gwiazd, i obgryzione paznokcie. W Cesarstwie, gdzie czarodzieje mają do wyboru serwilizm lub szafot, glamarye, moda i makijaż najwyraźniej nikomu nie są potrzebne. Mówi jednak głosem nieoczekiwanie miłym i melodyjnym, myśli trzeźwo i odważnie, a towarzyszy jej kot.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Zaproszenie na sekretne zgromadzenie w Montecalvo przyjmuje, jak sama mówi, wyłącznie z ciekawości, choć konsekwencje mogą być dla niej fatalne: nikt w Cesarstwie nie wie o jej udziale, a gdyby tajemnica wyszła na jaw, nie uniosłaby cało głowy. Na zarzut Sabriny, że przybyła jako oczy i uszy Emhyra, odpowiada spokojnie, że udowodnić szpiegostwa nie sposób inaczej niż jej własną śmiercią. Pomysł apolitycznego konwentu kobiet sonduje ostrożnie, pytając wprost, czy solidarność magii nie jest tu zachętą do zdrady, bo poza nią i Francescą wszystkie zebrane reprezentują królestwa wrogie Cesarstwu. Na następne spotkanie ma przedstawić drugą godną czarodziejkę z Nilfgaardu.
W swojej pracowni w Mieście Złotych Wież Assire zaskakuje Fringillę Vigo nową fryzurą i polakierowanymi paznokciami: mamy trzynasty wiek, pora zerwać z przesądem, że dbałość o wygląd dowodzi u magiczki płochości umysłu. Odwiedził ją wcześniej zrozpaczony seneszal Ceallach, bo jego żona Mawr, matka Cahira, jest jej siostrzenicą; niczego nie obiecała, gdyż po Montecalvo nie wolno jej ściągać na siebie uwagi. Z raportu przyjaciółki o fałszywej królewnie wyciąga wniosek, który umyka wszystkim: skoro Emhyr od dawna ma kosmyk włosów sześcioletniej dziewczynki, to szuka jej nie od trzech lat, lecz o wiele dłużej, a Cahir wplątał się w coś, co zaczęło się, gdy jeszcze jeździł na patyku udającym konia. Zabiera oba kosmyki do zbadania i przeprowadza cichą rekrutację: przypomina Fringilli jej własne słowa o magii ponad granicami i przyjmuje jej deklarację przystąpienia do sekretnej loży.
Do Montecalvo Assire teleportuje się zdenerwowana nowym strojem bardziej niż samym posiedzeniem, a z badaczką Shealą de Tancarville znajduje wspólny język od pierwszych minut. Przy stole ujawnia wynik badania obu kosmyków włosów: przetrzymywana w Darn Rowan dziewczyna jest zwykła do pospolitości, nie nosi żadnego ekstraordynaryjnego genu i ponad wszelką wątpliwość nie jest Ciri z Cintry, a więc cesarz niczego nie ma w ręku. W dyskusji o dziedziczeniu wnosi trzeźwą poprawkę, że gen Lary Dorren przechodzi w sposób ciągły tylko po linii żeńskiej, i opowiada loży o młodym nilfgaardzkim szlachcicu zamieszanym w aferę na Thanedd. Po zniknięciu Yennefer nachyla się do Fringilli i szepcze, że nie pyta, dlaczego to zrobiła ani jak. Pyta: dokąd?
Zasięg cichej sieci Assire okazuje się sięgać samego serca cesarskiego wywiadu: złotowłosa Carthia van Canten, zwana Cantarellą, przy której Vattier de Rideaux odpręża się i wygaduje, przekazuje czarodziejce nazajutrz każdą zasłyszaną informację i każde uronione słowo. Tą drogą do Assire trafia i wieść o targu Vattiera z Rience'em, i wszystko, co szef wywiadu wie o poczynaniach Stefana Skellena.
Od Cantarelli Assire odbiera komplet wiedzy o planowanej na wiosnę ofensywie (grupy armii, dowódcy, ponad trzysta tysięcy ludzi) oraz dworskie kulisy: cesarskie reprymendy dla Vattiera po zniknięciu Skellena, nazwisko ulokowanego przy koronerze agenta i przemilczany przed Emhyrem spisek obrażonych książąt. Sama myśli przy tym o Jediahu Mekesserze, którego zniknięcie przygnębia ją tak, jak Vattiera zniknięcie Neratina Ceki, z tą różnicą, że ona wkrótce będzie wiedziała, co się wydarzyło. Niepokoi ją za to list od Fringilli Vigo, bawiącej w Toussaint: między wierszami niesie treści, które Assire wyczuwa, ale ich nie pojmuje. Po północy czarodziejka uruchamia megaskop i przekazuje wszystko do , powstrzymując grymas niesmaku na widok śladów szminki na dekolcie rozmówczyni i myśląc, że tego nie zdoła zrozumieć nigdy.
Na posiedzeniu w Montecalvo Assire, jak zwykle ostatnio budząca podziw dystyngowaną elegancją, jest jedyną, w której oczach Fringilla widzi nie drwinę ani niechęć, lecz niepokój i troskę. Podczas desantu na Rhys-Rhun jako jedyna nie patrzy w ścienny ekran, tylko w kryształową kulę, i to ona pierwsza melduje cicho, że coś jest nie tak, jak być powinno, a potem zapowiada meldunek Sabriny. Puentę Sheali o mężczyznach kwituje westchnieniem i wzniesieniem oczu ku plafonowi.
To Assire przynosi loży wiadomość, na którą wywiady dwóch cesarstw pracowały bezskutecznie miesiącami: kryjówka Vilgefortza mieściła się w zamku Stygga w Ebbing, nad górskim jeziorem, którego nazwy jej informator, prosty żołnierz, nie był w stanie zapamiętać. Potwierdza też, że czarodziej i jego wspólnicy już nie żyją.
W loży obradującej piętro nad rokowaniami pokoju cintryjskiego Assire trafnie przewiduje taktykę Shilarda Fitz-Oesterlena, który będzie się kłócił dobę, nim zacznie iść na ustępstwa, bo takie ma instrukcje z Nilfgaardu. To ona zadaje Francesce pytanie o cenę pokoju: co z komandami Wiewiórek i elfami, które walczyły po stronie Cesarstwa. Gdy panie przymierzają projekty podziału Cintry, Assire swoim łagodnym głosem prosi, by zostawić Cintrę w spokoju: o pewnych sprawach nie zdążyła jeszcze pań poinformować, a sprawa Cintry jest już rozwiązana i załatwiona.
Podczas posiedzenia, na którym loża decyduje o losie Ciri, Assire przygląda się hardej dziewczynie z aprobatą, bębniąc palcami po blacie. W głosowaniu nad wyjazdem do Rivii jest jednak przeciw i jako jedyna nie zasłania się pryncypiami: lęka się po prostu o życie Ciri. Pod opieką loży dziewczyna jest bezpieczna, na gościńcach będzie łatwym celem, a Assire obawia się, że są tacy, którym odebranie jej nawet imienia i tożsamości wciąż wydaje się zbyt małą gwarancją.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 34Spotkanie w Montecalvo: W zamku Montecalvo Filippa Eilhart gromadzi przy okrągłym stole osiem czarodziejek: cztery obecne osobiście i cztery w postaci teleprojekcji, w tym ryzykującą głowę Assire var Anahid z Nilfgaardu i znienawidzoną przez Sabrinę Francescę Findabair. Po Thanedd magia jest rozbita i zagrożona, a Kapituły nie ma z kogo odbudować, proponuje więc Filippa rzecz niebywałą: sekretny, apolityczny konwent złożony wyłącznie z kobiet, który weźmie w ręce ster i będzie służył wyłącznie sprawom magii, ponad królestwami, rasami i frontami trwającej wojny. Mimo kłótni i nieufności żadna z zaproszonych nie przerywa projekcji: za czternaście dni spotkają się we własnych osobach, a Assire i Francesca mają przyprowadzić kandydatki na wolne krzesła. Dwunaste krzesło Filippa owija tajemnicą: zasiąść ma na nim osoba, która jest Śmiercią albo Życiem, Destrukcją lub Odrodzeniem, Ładem lub Chaosem. Zależy, jak na to spojrzeć.ch. 39Plan Królowej Północy: Na drugim posiedzeniu loży w Montecalvo, pierwszym w pełnym, fizycznym składzie, Filippa Eilhart odkrywa karty: błędem czarodziejów było sadzanie na tronach wygodnych władców zamiast samej magii. Z królestwa Koviru ma wyrosnąć wielkie Królestwo Północy, imperium równoważące potęgę Nilfgaardu, a na jego tronie loża posadzi czarodziejkę, żeniąc ją z następcą kovirskiego tronu. Kandydatka, która zajmie dwunaste, puste krzesło przy stole, spełnia warunki niemożliwe do pogodzenia u nikogo innego: jest młodziutką panną z królewskiego rodu o niebywałych zdolnościach magicznych i wieszczych, nosicielką Starszej Krwi. Cirilla, córka Pavetty, wnuczka Calanthe: Lodowy Płomień Północy, Niszczycielka i Odnowicielka. Ciri z Cintry, Królowa Północy, z której krwi narodzi się Królowa Świata. Plan podpiera opowieść Franceski o Larze Dorren i stuletnim eksperymencie z genem Starszej Krwi oraz rewelacja Assire var Anahid, że dziewczyna przetrzymywana w Darn Rowan nie jest Ciri, więc cesarz nie ma w ręku niczego.ch. 39Ucieczka Yennefer z Montecalvo: W przerwie obrad loży pilnowaną przez wszystkich Yennefer odnajduje przy bufecie z ostrygami Fringilla Vigo. Rozmowa dwóch zdeklarowanych nieprzyjaciółek brzmi jak wymiana banałów, a jest instrukcją: blokady Montecalvo nie złamią komponenty teleportacyjne, lepszy jest niepozorny, żywiołowy przyciągacz, choć teleportacja na zaimprowizowany przyciągacz bywa zabójcza i „przyjaciółce" Nilfgaardka by ją odradzała. Na koniec Fringilla wylewa na blat odrobinę morskiej wody ze skorupki ostrygi. Chwilę później Yennefer znika: łamie blokadę zamku i teleportuje się za daleko, by którakolwiek z czarodziejek mogła ją zawrócić. Triss i Margarita uspokajają wzburzoną lożę, że uciekinierka nie zdradzi, bo nie po to uciekła: chce ratować Ciri. Dokąd trafiła, wie tylko ten, kto wie, z którego wybrzeża pochodzą ostrygi.ch. 55Mistyfikacja Rhys-Rhun: Przy pożegnaniu w stajni Geralt w dowód zaufania zdradza Fringilli Vigo kryjówkę Vilgefortza, a czarodziejka triumfalnie przekazuje loży w Montecalvo nazwę: cytadela Rhys-Rhun w Nazairze, nad jeziorem Muredach. Loża postanawia uprzedzić wiedźmina, który nie zdoła tam dotrzeć przed kwietniem, i jeszcze tej nocy grupa uderzeniowa Sabriny Glevissig i Keiry Metz przeprowadza podniebny desant na zamczysko. Obserwowany na magicznym ekranie szturm kończy się kompromitacją: Rhys-Rhun to pusta, brudna ruina, w której od pięćdziesięciu lat nie było żywej duszy poza pająkami, szczurami i nietoperzami. Wiedźmin, wypytawszy wcześniej miejskiego kartografa o zamki, podał kochance fałszywy adres. Filippa każe udawać, że desant był ćwiczeniem, zrujnować zamek do końca i cenzurować przyszłe legendy, a Sheala de Tancarville pociesza upokorzoną Fringillę, że nikt nie jest doskonały i każdą z obecnych jakiś mężczyzna kiedyś oszukał, wykorzystał i wystawił na pośmiewisko.ch. 61Pokój cintryjski: Drugiego kwietnia, na nowiu, do Cintry zjeżdżają władcy Północy i delegacja Cesarstwa, by przy okrągłym stole zakończyć wojnę. Obradom przewodniczy hierarcha Hemmelfart, Nilfgaard reprezentuje baron Shilard Fitz-Oesterlen, a wśród królów zasiada hrabia Dijkstra. Rokowania toczą się jak targ: Henselt wyje „non possumus" w sprawie zwrotu Górnego Aedirn, Demawend stawia warunki, Cesarstwo składa memoranda w sprawie Dol Blathanna, a o wszystkim, o czym „decydują" królowie, rozstrzygają wcześniej czarodziejki loży, obradujące z telekomunikatorem piętro wyżej. Ustalenia idą jak po sznurku: wojska kaedweńskie opuszczają Górne Aedirn, Francesca Findabair dostaje Dol Blathanna jako alodium za cenę zgody na reemigrację osadników i wydanie elfich „przestępców wojennych", Nilfgaard godzi się na repatriację własnych osadników z Brugge i Lyrii, bo za kulisami korporacja kupiecka Berengara Leuvaardena żąda szybkiego pokoju bez ceł i blokad, a status Cintry rozwiązuje ślub cesarza z dziewczyną noszącą imię Cirilli. Dzwony biją w całej Cintrze dziwnie żałobnie, a nowa era zaczyna się od defilad, egzekucji i rozliczeń: jednym pokój przynosi triumfy i przywileje, innym stryczek, nóż albo wygnanie.ch. 62Ciri przed lożą: Pierwszego czerwca, na nowiu, Ciri staje w sali kolumnowej Montecalvo przed lożą w komplecie, a Yennefer, wezwana jako winowajczyni do osądzenia, ma stać, dopóki loża nie zadecyduje o jej losie. Filippa Eilhart i Sheala de Tancarville oznajmiają dziewczynie wyznaczoną jej rolę: wyjazd do Koviru, uwiedzenie królewicza Tankreda Thyssena i dziecko, któremu przyszłość zapewni loża; z dawnej królewskiej przyszłości zostaje status faworyty, bo los wyzuł Cirillę z Cintry ze wszystkiego. Ciri wybiera jedyne, czego jej nie narzucono, nazwisko, i oświadcza, że chce się nazywać Ciri z Vengerbergu, córka Yennefer, po czym mówi „nie": musi rzecz przemyśleć, a przede wszystkim dotrzymać obietnicy spotkania z Geraltem w Rivii. W głosowaniu nad jej wyjazdem szala staje pięć do pięciu, aż ostatni głos oddaje Filippa, która wbrew własnemu sprzeciwowi wobec sentymentów wybiera przeznaczenie rozumiane jako nadzieja i oddaje głos „dziecku przeznaczenia". Yennefer i Ciri ruszają z Montecalvo w daleką drogę na umówione spotkanie.