ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Wicehrabia Eiddon, szef wywiadu wojskowego Cesarstwa Nilfgaardu. Zawodowy i opanowany: odpowiada szybko, konkretnie i umie udawać, że nie widzi rzeczy, których widzieć nie wypada, na przykład bladości seneszala, gdy mowa o jego synu.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Na sekretnej naradzie w bibliotece Loc Grim Vattier relacjonuje Emhyrowi drogę, jaką princessa trafiła do Cesarstwa: do twierdzy Nastrog w Verden przywieźli ją trzy dni po wypadkach na Thanedd nie Vilgefortz, nie Rience i nie graf Cahir, lecz nieznany człowiek i półelf powołujący się na ich polecenia. Dostaje rozkaz najwyższej wagi: postawić na nogi wszystkich podkomendnych, ująć Rience'a i grafa Cahira (w razie potrzeby rękami Scoia'tael lub elfów królowej Enid) i dostarczyć obu do Darn Ruach na tortury. Wypytywać ma ich osobiście cesarz.
Podejrzewając, że w zdradę na Thanedd mógł być zamieszany także Faoiltiarna, Vattier zastawia na legendarnego przywódcę Wiewiórek zasadzkę: szpieg Struycken z sześcioma zbirami ma go zakneblowanego dostarczyć do Nastrogu na śledztwo. Ostrzeżony elf odwraca role, a wicehrabia dostaje w zamian pełną relację z akcji na wyspie i zimne ostrzeżenie, że następni zasadzkowicze zostaną wyeksterminowani bez pytania o mocodawców.
Wicehrabia zjawia się osobiście w Dolinie Kwiatów na prywatnej audiencji u Franceski Findabair, wieńcząc to, co królowa elfów nazywa festiwalem szpiegów. Kłania się uprzejmiej, niż wymaga protokół, nie spuszczając oka z pary ocelotów u stóp władczyni, i wypytuje o Vilgefortza, Yennefer, Rience'a i Cahira. Nie wie, że całej rozmowie przysłuchuje się niewidzialna Ida Emean i że jego pytania, zestawione z dziwnymi zainteresowaniami Stefana Skellena, trafią prosto przed lożę w .
W stolicy wicehrabia wysłuchuje zjadliwej reprymendy Emhyra: wywiad pochłania trzykroć więcej pieniędzy niż szkolnictwo, kultura i sztuka razem wzięte, a nie umie znaleźć ani Cahira, ani Cirilli, ani Vilgefortza. Vattier doradza po swojemu: polityka wymaga pilnie uroczystych zaślubin, więc niech cesarz poślubi tę z Darn Rowan, panna młoda będzie w woalu, a gdy znajdzie się prawdziwa Cirilla, oblubienice się po prostu wymieni; propozycja kończy się cesarskim „czyś ty oszalał". Melduje też, że Skellen poczyna sobie podejrzanie: werbuje wielce wątpliwą zgraję w forcie Rocayne w Maecht, a pod koniec sierpnia wynajął osławionego najemnego mordercę. Wieczorem w cesarskich ogrodach, przy stawie ze stutrzydziestodwuletnim karpiem cesarza Torresa, zaczepia go doskonała teleprojekcja Rience'a z ofertą: głowa zdrajcy Cahira, dostarczona w trzy tygodnie i upozorowana na wyłączną zasługę wicehrabiego, w zamian za drobiazg, wiedzę o tym, gdzie jest i co knuje Stefan Skellen. Vattier mówi mu, co ten chce wiedzieć, a nocą zwierza się ze wszystkiego słodkiej , nieświadom, że dziewczyna o doskonałej pamięci przekazuje każde jego słowo . Pociesza się przy tym, że ma własnego człowieka ulokowanego bardzo blisko Skellena.
Jesień przynosi wicehrabiemu pasmo upokorzeń, o których wszystkich Cantarella donosi Assire var Anahid. Emhyr publicznie nazywa go niedołęgą, szefem służb, które zamiast sprawiać, by ludzie znikali bez śladu, same są zaskakiwane takimi zniknięciami: chodzi o Stefana Skellena, który przepadł z całym oddziałem, a wraz z nim Neratin Ceka, ulokowany przy koronerze agent Vattiera, którego zniknięcie autentycznie go przygnębia. Cesarz dorzuca żartem pytanie, czy nie powstała aby jakaś sekretna organizacja utajniona nawet przed nim, i nawet nie wie, jak blisko trafia. O spisku książąt obrażonych wykreśleniem ich córek z cesarskich planów małżeńskich Vattier imperatorowi nie mówi nic, choć obaj malkontenci dostają właśnie dowództwa grup armii w wiosennej ofensywie. Rience po targu przy stawie z karpiem więcej się nie odezwał. Wszystko to, z teczką map włącznie, wicehrabia wygaduje i zostawia w zasięgu wzroku swojej złotowłosej kochanki, wciąż nieświadom, przy kim odpoczywa.
Wydarzenia w Goworożcu kosztują szefa wywiadu całą siatkę w oddziale Skellena. Rience wydobył od niego, że koroner ma przy sobie wtyczkę, i na rozkaz Vilgefortza sprzedaje tę wiedzę Skellenowi jako próbkę jakości informacji; sam Neratin Ceka ginie tej samej nocy od miecza Bonharta, ratując uciekającej dziewczynie kilka sekund, a wraz z nim od oriona koronera pada Jediah Mekesser, zabójca celującej do uciekinierki kusznicy. Skellen, który przed laty radził Vattierowi przypiec Rience'owi pięty za podwójną grę, każe zakopać obu „zdrajców" w gnoju.
Vattier towarzyszy Emhyrowi w zajęciu zamku Stygga: to jemu cesarz każe wyszukać dyskretną komnatę na rozmowę z Geraltem oraz zapewnić „wszelkie wygody i usługi" obu paniom, rzecz jasna pod czujną i nieustającą strażą. Wiedźmin, słysząc „panie de Rideaux" i „Wasza Cesarska Mość", nie okazuje zdziwienia: pojmuje, kim jest oficer w srebrzonym hełmie. Razem z całym wojskiem Vattier opuszcza zamek na nagły rozkaz cesarza.
Po wojnie Vattier chodzi struty, bo złotowłosa Cantarella rzuciła go nagle, bez dania racji i bez wytłumaczenia; w czasach wielkich zmian musi się pilnować, by nie palnąć głupstwa przy cesarzu. To on podsuwa Emhyrowi sposób odwdzięczenia się Dijkstrze za wiadomość o spisku: informacją, czymś, czego szpieg nie wie, a wiedzieć chciałby. W sprawie fałszywej Cirilli przypomina cesarzowi o racji stanu i interesie Cesarstwa, nie wiedząc, że Emhyr właśnie postanowił nie pozwolić mu zamordować tego dziecka.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 31Fałszywa Cirilla na dworze Emhyra: W sali tronowej Loc Grim herold ogłasza pełną tytulaturę Cirilli z Cintry, a Emhyr uroczyście wita jasnowłosą dziewczynę z Północy, nadaje jej tytuł princessy Rowan i Ymlac i odsyła ją do odległego zamku Darn Rowan. Prawda pada za zamkniętymi drzwiami biblioteki: do twierdzy Nastrog przywieźli ją nie Vilgefortz, nie Rience i nie graf Cahir, którzy gwarantowali schwytanie Cirilli na Thanedd, lecz nieznany człowiek i półelf, a sama dziewczyna jest podstawioną fałszywką. Cesarz obejmuje prawdę tajemnicą stanu i uruchamia machinę: astrolog Xarthisius ma astromancją namierzyć zaginioną, Vattier de Rideaux ma ująć Rience'a i Cahira i dostarczyć ich na tortury do Darn Ruach, a Stefan Skellen ma sformować specjalny oddział i wziąć szturmem kryjówkę Vilgefortza, w której zdaniem cesarza przebywa prawdziwa Ciri: jej nie może spaść włos z głowy, Vilgefortzowi i każdemu magowi przy nim głowa ma spaść raz na zawsze. Emhyr kończy słowami, które mówią więcej, niż dwór może zrozumieć: prawdziwą Ciri rozpozna na końcu świata i w ciemnościach piekieł.ch. 60Łaska cesarza: Oficer, który po szturmie zajmuje zamek Stygga i każe aresztować Skellena za zdradę, zdejmuje hełm dopiero w cztery oczy z Geraltem: to sam Emhyr var Emreis. Wiedźmin wita go imieniem Duny, bo domyślił się już, jaką rolę w krwi Ciri odegrał incest: cesarz Nilfgaardu jest jej ojcem, Jeżem z Erlenwaldu, który szesnaście lat temu wziął ślub z Pavettą w Cintrze. Emhyr opowiada wszystko: klątwę uzurpatora, pakt z Vilgefortzem i przepowiednię o synu Ciri, władcy świata, upozorowaną katastrofę na Głębi Sedny, w której naprawdę zginęła Pavetta, i plan poślubienia własnej córki, nieświadomej, kim jest jej mąż. Tajemnica ma umrzeć z tymi, którzy ją znają, więc Geralt i Yennefer dostają w ramach spłaty starych długów śmierć honorową: wspólną kąpiel i nóż do otwarcia żył. Cesarz odprowadza ich do łaźni i obiecuje Yennefer, że nie skrzywdzi „córki pani i wiedźmina Geralta": deptał trupy i tańczył na kurhanach wrogów, ale tego, o co go podejrzewają, zwyczajnie by nie potrafił. Teraz to wie, także dzięki nim obojgu. Potem przytula szlochającą Ciri, szepcze w Starszej Mowie „va faill, luned", żegnaj, dziewczyno, i na jego rozkaz całe czarne wojsko odjeżdża z zamku, nie zostawiając ani strażnika, ani obiecanego noża. Ciri nie mówi Geraltowi i Yennefer o pożegnaniu ani słowa.