Iskra

Elfy skazały Aenyeweddien na banicję za przewiny, których nikt w bandzie nie zna, a dla wolnej elfki wyrok brzmiał: samotność w pasie ziemi niczyjej między Starszym Ludem a ludźmi, czyli śmierć, jeśli nie znajdzie towarzysza. Znalazła: opatrzyła przyszpilonego strzałą do drzewa dezertera Giselhera i odtąd sypia u jego boku. W rzezi w Glyswen wpada do karczmy od zaplecza i ścina uciekających, w tym karczmarza, który chwilę wcześniej pomógł Ciri. Wobec nowej jest najbardziej nieufna: wypomina jej oszczędzonego kusznika, którego bełt zabił konia zamiast jeźdźczyni, prycha, że mała umie tylko tańczyć, a zabijać nie potrafi. To jednak właśnie Iskra kończy rytuał obdarowania: wkłada dziewczynie na głowę berecik z bażancimi piórami i nadaje jej wybrane przez nią samą imię Starszego Ludu, Falka.

W paradzie Szczurów przez wieś Iskra jedzie na kasztance obok Giselhera: ujadającego kundla ścina nahajem i pluje na niego z siodła, a chwilę później z perlistym śmiechem sypie w tłum garść monet, zaczynając srebrny deszcz, po którym wieś będzie wołać za bandą „sokoliki nasze".

Na wiejskim festynie to Iskra rozkręca zabawę: wskakuje na dębowy stół, kopniakiem usuwa naczynia, komenderuje grajkami i wyzywa Falkę, czy w tańcu dotrzyma jej kroku tak, jak z mieczem. Tańczą potem jak dwa lustrzane odbicia, aż stół dygocze, a po wszystkim elfka dyszy, że gdy znudzi się im rozbój, pójdą w świat zarabiać jako tancerki. Gdy Kayleigh wszczyna z wieśniakiem bójkę i błyska już sztylet Reefa, Iskra przecina awanturę przenikliwym krzykiem: żadnej rozróby, to jest noc tańca.

Na przejętej stacji pocztowej podniecona fisstechem Iskra chwali się, że „skarciła" pachołka, aż się krwią zachłysnął, i wykłada zasadę bandy: cesarz trzyma pod terrorem cały świat, Szczury jeno tę budę, ale zasada ta sama. To ją najbardziej kłuje cudza sława: zapowiada, że banda zakatrupi Bonharta, przybije jego głowę nad drzwiami oberży i pokaże, która hanza najlepsza od Korathu po Pereplut, a w Zazdrości tłumaczy, że na pieśń trzeba zasłużyć w biały dzień, na oczach ludzi. W rzezi ginie cięta w szyję: pada w błoto skulona jak kocię.