Giselher

Giselher trafił do wojska pijany w sztok, zawleczony przez werbowników do armii władyki z Geso, sprzymierzonego z powstańcami z Ebbing; po pierwszych wcirach od sierżanta zdezerterował. Gdy Nilfgaard rozbił powstańczą konfederację, przystał do jednej z band dezerterów, a kiedy Leśne Elfy wybiły ją w kniei co do nogi, jego samego, przyszpilonego strzałą do drzewa, opatrzyła elfka Aenyeweddien, wygnana przez swoich na pas ziemi niczyjej. Jej poetyckie imię skrócił do przezwiska Iskra i odtąd są nierozłączni. Na Święcie Żniw w Geso z sześciorga wyrzutków powstała banda, której hersztem został właśnie on.

W rzezi w Glyswen Giselher odbija z rąk Nissirów pojmanego Kayleigha, a upierającemu się przy zabiciu Ciri Łapaczowi Skomlikowi każe dać szansę w uczciwej walce, bo ciekawi go pląs, jaki nieznajoma dziewczyna odtańczyła między jego ciosami. Przy ognisku w kryjówce przesłuchuje milczącą, a gdy ta hardo oświadcza, że poradzi sobie sama, ucina spór po swojemu: nocą się nie jeździ, a kto jest sam, musi zginąć. To on zaczyna rytuał obdarowania, wręczając dziewczynie nabijany srebrem pas ze słowami „ty nie masz nic".

Wbrew plotkom o powieszeniu całej bandy Giselher prowadzi Szczury w demonstracyjnej, powolnej paradzie środkiem wsi w Prowincjach, a wspartej na kosturze babce Mykitce rzuca pod nogi brzęczącą sakiewkę, za co wieś zawodzi błogosławieństwa dla „dobroczyńców". Ścigający bandę Czarni z fortu pod Fen Aspra wracają z niczym, bo chłopi kierują pościg na fałszywy ślad.

Zbudzony krzykiem Falki w jaskini, Giselher podchodzi z pochodnią i oświadcza poważnie, że nigdy nie wtrącał się w to, co ona i Mistle robią na jednym posłaniu, byle dyskretnie, ale tym razem przesadziły. Usłyszawszy o koszmarze, w którym konie stratowały kogoś, kogo dziewczyna kiedyś znała, przyznaje, że przeprosiny należą się im, i kwituje sprawę po swojemu: sen może przyśnić się każdemu.

W Loredo herszt Szczurów sprzedaje z bandą zrabowane luzaki, a gdy Falka zabija zaczepiającego ją złodzieja z szajki Wydrzychwosta, reaguje jak dowódca: nahajką obala drugiego sięgającego po nóż, wrzaskiem ucina bójkę, oświadcza, że dość będzie jednego trupa, bo ubity sam sobie winien, i wedle praw bractwa płaci uczciwie, talar za każdy funt zewłoka. Waśń kończy się, nim się zaczęła, a starszyzna bandyckiego świata przyznaje mu rację.

W zasadzce na gościńcu Giselher z Reefem i Iskrą odcina odwrót dwóm jeźdźcom eskorty i zarąbuje ich po krótkiej walce, a po zdobyciu karety pilnuje bandyckiego obyczaju: ucina obleśne zaczepki Kayleigha wobec baronówny Casadei przypomnieniem, że Szczury nie wojują z niewiastami i nie krzywdzą ich. Każe wyprząc czwórkę tarantów, wziąć wierzchowce i wiać, nim nadciągnie pogoń.

Na przejętej stacji pocztowej Giselher wysłuchuje od Hotsporna wieści o pościgach, amnestii i ofercie gildii, którą lodowato zbywa obietnicą, że banda poduma i uradzi, co uczynić. Wystarcza mu za to wiadomość, że o dzień drogi, w Zazdrości, kwateruje Bonhart: herszt planuje zabić łowcę, pomścić hanzę Valdeza, przybić głowę skurwysyna nad drzwiami oberży, a dopiero potem, zimą, grzać się przy kominie „amnestią nakrytym". Rankiem prowadzi bandę uliczką Zazdrości, gromko ostrzega osadę przed jednym szczęknięciem cięciwy i łomocze kamieniem w drzwi zajazdu. W starciu z łowcą do końca zachowuje zimną głowę: syczy, że Bonhart chce ich rozwścieczyć, a gdy pada czterech pierwszych, razem z Mistle rzuca się na niego z wrzaskiem zamiast uciekać. Ginie z rozwaloną czaszką pod murem.