Dominik Bombastus Houvenaghel

Wielki kupiec z Claremont o buldożych policzkach: encyklopedie nazwą go wzorem prawości, a jego kassa brzęczy na wojnie i na cudzej krwi.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Kupiec, do którego należy całe miasteczko Claremont wraz ze stu pięćdziesięcioma łanami ziemi wokół, złożonymi do kupy w przekrętach po inkluzji Ebbing do Cesarstwa i po Akcie o Ogradzaniu. Mężczyzna imponującej tuszy, mocno łysy, z policzkami obwisłymi jak u ogromnego buldoga, ubiera się w kapiące od złota kaftany i mieszka w wielkim domu w rynku, pełnym arrasów, intarsji i dywanów, w których stopa tonie po kostkę. Jowialny i wygadany, każdą rozmowę sprowadza do interesów, a jego ulubione powiedzenie brzmi, że kassa brzęczy: zarabia na wojennych dostawach, lichwie i hazardzie, złodziejstwo nazywa indywidualną przedsiębiorczością i twierdzi, że w prywacie tkwi moc i siła Cesarstwa. Prowadzi też w Claremont teatr urządzony w dawnej świątyni, gdzie dla zysku szczuje się na arenie zwierzęta, a bywa, że i ludzi. Przyszłe pokolenia poznają zupełnie innego Houvenaghela: Encyclopaedia Maxima Mundi opisze go jako burgrabiego i żupnika, wielkiego filantropa, fundatora sierocińców i szpitali oraz przysłowiowy wzór prawości, uczciwości i zacności kupieckiej.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Kassa brzęczy

Uprzedzony listem z umówionym szyfrem o „hecy w szczwalni", Houvenaghel przygotowuje w Claremont widowisko dla swojego krewniaka i dawnego komilitona, Bonharta. Piętnastego września wita łowcę winem Est Est z Toussaint, przechwałkami o interesach (sześć tysięcy wojskowych łuków kupionych od nilfgaardzkiego prowiantmajstra do odsprzedaży z dziesięciokrotnym przebiciem, zamek odkupiony od markiza) i propozycją spółki na emeryturę: on wyśle na zdobytą Północ podstawionych osadników, którzy wezmą cesarskie nadziały formalnie dla siebie, praktycznie dla niego, a Bonhart będzie przekonywał nieuczciwych najmitów, że nieuczciwość jest karana. Za dostarczoną na widowisko Falkę płaci czekiem na sto florenów i cesją, którą wyciągnie od Varnhagenów z Geso nagrodę za głowy Szczurów, i obiecuje procent z wpływów. W teatrze pękającym w szwach zagrzewa publikę, przyjmuje zakłady, podbija nagrodę za wejście na arenę do trzydziestu florenów i osobiście pokazuje kciukiem w dół; protestującemu kapłanowi wyjaśnia uprzejmie, że dziś nie będzie się szczuć ani jednego zwierzęcia, wyłącznie ludzi, a seneszalowi barona Casadei, że w piasek areny musi wsiąknąć krew, bo zakłady porobione i ludzie zapłacili za wejście.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 44Arena w Claremont: Piętnastego września w Claremont Bonhart wystawia odurzoną fisstechem Ciri w teatrze swojego krewniaka Houvenaghela: w dawnej świątyni zamienionej w szczwalnię gawiedź obstawia zakłady na „morderczą Falkę z bandy Szczurów". Gdy Windsor Imbra z knechtami barona Casadei żąda wydania dziewczyny, łowca ciska na arenę jej miecz otrzymany w Fano i ogłasza, że Falka jest dla każdego, kto zdoła ją z areny zabrać. Ciri prosi napastników, by jej nie zmuszali: pierwszemu, Stavro, daruje życie, a gdy ten atakuje ją od tyłu, zabija go jednym odwrotnym ciosem; z trzech następnych, którzy idą na nią razem, dwóch rozcina, a trzeciemu masakruje twarz. Widownia wyje „za-bij", markiza de Nementh-Uyvar dyszy z rozkoszy, a Bonhart oznajmia, że słyszał o miejscu, gdzie uczą takich improwizacji, i już wie, kim panienka jest. Po walce, wysłuchawszy cichego ostrzeżenia Imbry o tym, co ją czeka, Ciri klęka i celuje sztychem pod własny mostek; mimo wołania nilfgaardzkiego rotmistrza Declana Rosa „Ne tuv'en que'ss, luned!" napiera na miecz, ale nie zdoła. Rację ma Bonhart, który mówi w zupełnej ciszy: w Kaer Morhen nauczyli cię zabijać jak maszynę, wiedźminko, a do zabicia siebie trzeba charakteru, siły, determinacji i odwagi, których nauczyć cię nie mogli.