Auberon Muircetach

Popielatowłosy władca Ludu Olch o oczach jasnych jak roztopiony ołów i pełnych smutku starszego niż ludzka rachuba czasu.

Nie żyje · r. 56

Pierwsze pojawienie

Rozdział 56 · Rozdział piąty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Król Aen Elle, Ludu Olch, rezydujący w pałacach Tir ná Lia; na szyi nosi złoty alszband zwany w Starszej Mowie torc'h, oznakę władzy. Jest bardzo wysoki i szczupły, o długich popielatych włosach przetykanych bielą i niesamowitych, bezdennych oczach, w których mieszka niewyobrażalny smutek. Żyje tak długo, że wedle Wiedzących oglądał dymy Saovine ponad sześćset pięćdziesiąt razy, a to wiele nawet jak na jego lud. Rozmawia tak, jak żaden ludzki monarcha: wykłady o historii światów ilustruje puszczaniem baniek mydlanych, wygrywa partie szachów w kilku ruchach, poprawia rozmówcom wymowę i nie spieszy się nigdy, jakby naprawdę miał do dyspozycji wieczność.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VII · od rozdziału 56

Zimno wieczności

To jemu, najwyższemu władcy Ludu Olch, Ciri ma wedle planu Wiedzących urodzić dziecko Starszej Krwi, zdolne otworzyć Ard Gaeth, Wrota Światów. Przyjmuje dziewczynę uprzejmie i bez pośpiechu: przy bańkach mydlanych wykłada jej dzieje odejścia Aen Elle z jej świata i zamknięcia drzwi między uniwersami po Koniunkcji, szeptem stwierdza, że ma oczy Shiadhal i Lary Dorren, przy kolacji rozkłada na części jej pojęcie przeznaczenia, a przy reliefie węża Uroborosa uczy ją, że w każdej chwili kryje się wieczność i że ona sama jest zarazem początkiem i końcem. Kolejne wspólne noce kończą się jednak niczym: król bywa delikatny i cierpliwy, ale za każdym razem odchodzi bez słowa, a upokorzona dziewczyna zostaje sama. Za czwartym razem, po fisstechu, wybucha: obrzuca Ciri wyszukanymi obelgami, wykrzykuje, że przychodzi do niego wyłącznie dla ratowania samej siebie, i ciska jej zwierciadło z okrutnymi wizjami topielicy i zamarzniętego . Dumny król nigdy nie sięgnąłby po wspomagające środki, bo, jak ocenia , prędzej by umarł, niż przyznał się do niemocy. : w noc burzy Ciri zastaje go gasnącego w fotelu, z wypadającym z dłoni nefrytowym flakonikiem, który wcześniej pokazywał jej Eredin. W majakach bierze ją najpierw za Shiadhal, potem za Larę, którą przyzywa słowami „chodź do mnie, córko", a w ostatnim przebłysku przytomności nazywa ją swoim przeznaczeniem, Panią Jeziora, i powtarza słowa o czymś, co się kończy, dodając, że dobrze, iż coś się przy tym również zaczyna. Wyznaje jej na ucho, jak sekret, że boi się i strasznie nie chce umierać. Gaśnie, trzymany przez nią za rękę.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 56Śmierć Króla Olch: W noc nadciągającej burzy Ciri, zamiast od razu uciekać, idzie jeszcze raz do królewskich komnat Tir ná Lia, by opóźnić pogoń, i zastaje Auberona Muircetacha gasnącego w fotelu. Z dłoni króla wypada nefrytowy flakonik, ten sam, który wcześniej pokazywał jej Eredin, oferując „gwarantowany środek" na królewską niemoc. W majakach Auberon bierze dziewczynę najpierw za Shiadhal, potem za Larę, którą przyzywa jak córkę, a w ostatnim przebłysku przytomności nazywa ją swoim przeznaczeniem i wyznaje jej na ucho, że boi się i strasznie nie chce umierać. Ciri trzyma Króla Olch za rękę, póki nie zgaśnie jego oddech, i nie ociera łez. Czy Eredin podał staremu królowi truciznę rozmyślnie, tekst nie rozstrzyga; Ciri, tnąc go później mieczem, uznaje, że za tę śmierć należy mu się ból.