Drakenborg

Redański fort zamieniony na obóz internowania elfów i innych wywrotowych elementów, w trzy lata funkcjonowania obrosły ponurymi tradycjami. Skazanych na śmierć gromadzi się w dużej wspólnej celi, skąd co ranka wyprowadza się dwóch, trzech albo czterech; oczekujący, zwani Wesołkami, dostają do posiłków kwaśne, mocno rozcieńczone wino zwane Wytrawnym Dijkstrą, serwowane na osobisty rozkaz szefa redańskiego wywiadu, i nie wolno już ich wlec na przesłuchania do złowrogiej podziemnej Pralni. W celi śmierci śpiewa się w kółko anonimowy hymn Wesołków o tańczących na stryczkach wisielcach, choć hymn wprowadza w błąd: wiesza się tu nie na szubienicy z poprzeczką, lecz na zwyczajnych wkopanych słupach, a spod nóg wykopuje się niziutkie brzozowe pieńki. Egzekucji nigdy nie wykonuje się publicznie; sprawiedliwa kara, nie sadystyczna zemsta, jak głoszą słowa przypisywane Dijkstrze. Pinezka na mapie jest umowna: tekst mówi tylko, że fort leży w Redanii.