🕯 English edition in preparation. This content is still in Polish — the interface is fully translated, and the summaries are being translated volume by volume.

👁 You're reading without a bookmark: you see the full the place page, so we may give away what happens later.How does spoiler protection work?How does the protection work?

place · Metinna

Tarn Mira

Type: lands & islesRegion: MetinnaDiscovered in: chapter 51

Action in chapters

1 · up to your bookmark

Here right now

4 heroes

Events here

Show on the map →Chapters with action here

What it is

A general portrait, with no plot given away.

Jezioro w pojezierzu Mil Trachta w północnej Metinnie, blisko granic z Nazairem i Mag Turga (pinezka na mapie jest umowna: położenie znane z tych relacji). Wąskie, nie szersze niż strzelenie z łuku, wtłoczone lekko zagiętym półksiężycem między strome zbocza porośnięte czarnym świerkowym lasem, ciągnie się z południa na północ ponad pięć mil. Okoliczni rybacy mówią na nie Bezdno i omijają je z daleka: to jezioro zaklęte, okrutnej głębi, w którym świtezianki topią ludzi. Na północnym krańcu leży zarośnięte zielskiem usypisko głazów, o którym wieśniacy mówią „kamień na kamieniu, kupa gruzu", a stare księgi co innego: według „Peregrynacji" Buyvida Backhuysena właśnie tu stać ma niewidzialna dla profanów Wieża Jaskółki, Tor Zireael, Brama Światów i Wrota Czasu.

History of the place

The full chronicle: you’re reading without a bookmark set.

Pierwszy lód · from chapter 51

W listopadzie, gdy jeziora Stojeziorów staną pierwszym lodem, po tafli Tarn Mira przechodzi ścigana przez pościg Skellena i Bonharta dziewczyna na łyżwach i obraca pułapkę przeciw myśliwym: na lodzie i w czarnej wodzie giną kolejni ludzie hanzy oraz czarodziej Rience, a ksenogloz z głosem Vilgefortza idzie na dno między zaciekawione okonie. Tej samej nocy nad północnym usypiskiem, w blasku nienaturalnej zorzy, wyrasta z nicości czarna bazaltowa wieża, do której wjeżdża Ciri; potem wieża znika, a na krańcu jeziora zostaje znów tylko ośnieżony pagór i kupa kamieni.

Events here

Up to your bookmark; each one leads to its chapter.

ch. 51Bitwa na lodzie Tarn Mira: Po blisko trzech tygodniach pościgu od Dun Dâre myśliwi dopadają zdobycz na zamarzniętym jeziorze Tarn Mira i dopiero na lodzie pojmują, kto tu na kogo polował. Ślady stóp Ciri, idącej rzekomo pieszo środkiem jeziora, urywają się nagle: dziewczyna założyła łyżwy i we mgle zawraca ku rozciągniętej w ławę pogoni. W przelotach ginie Stigward i dwaj gemmerscy żołnierze, Ola Harsheim pada podcięty pod kolano, a rzucony w łyżwiarkę orion Skellena grzęźnie w twarzy właśnie jego. Zaklęcie Rience'a, zamiast przegrodzić jej drogę, rozrywa taflę wzdłuż: w czarnej wodzie lądują niemal wszyscy, a Ciri przefruwa nad szczeliną i dogania uciekającego Berta Brigdena. Wiszącemu u krawędzi kry Rience'owi, który kupczy wiedzą o miejscu przetrzymywania Yennefer, przypomina obietnicę nauczenia jej bólu „tymi palcami", po czym przejeżdża łyżwą wzdłuż krawędzi: na lodzie zostaje osiem palców, a czarodziej tonie razem ze swoim ksenoglozem. Z dziesięciu ludzi, którzy weszli na lód, wychodzą z niego żywi tylko Skellen, Boreas Mun i Dacre Silifant; Bonhart, który pułapkę przewidział i zawrócił po konia, gna już brzegiem, by odciąć dziewczynie drogę do północnego krańca jeziora.ch. 51Wejście do Wieży Jaskółki: Na północnym krańcu Tarn Mira legenda z „Peregrynacji" Backhuysena zdaje się umierać: zamiast Wieży Jaskółki na Ciri czeka tylko ośnieżony pagórek i kupa kamieni, a po lodzie pędzi ku niej triumfujący Bonhart. Wtedy między łowcą a brzegiem staje dęba śnieżnobiały jednorożec, a z kłębiącej się mgły wyłania się demoniczna kawalkada kościotrupich jeźdźców z koronowanym widmem na czele, dudniąca w głowie Bonharta jednym rozkazem: precz, śmiertelniku, ona nie jest twoja, ona jest nasza. Spłoszony gniadosz łamie lód i topi się, a wygrzebujący się z przerębla łowca patrzy, jak w trupiej jasności zorzy nad usypiskiem wyrasta z nicości czarna bazaltowa wieża, do której dziewczyna, nie spiesząc się, wjeżdża na Kelpie i znika razem z nią. Wewnątrz, w otchłani niemieszczącej się w smukłym obelisku, przed Ciri otwierają się drzwi wytyczające nieskończenie wiele kierunków, pełne wizji bliskich i dalekich, a pośmiertny głos Vysogoty wyjaśnia jej to, czego nie zdążył za życia: Starsza Krew daje jej władzę nad czasem, przestrzenią, wymiarami i sferami. Ostatnie drzwi otwierają się na wiosnę, kwitnącą czeremchę i jednorożce u wodopoju: na inny świat, w którym na przybyłą czeka grający na fletni jasnowłosy elf z pytaniem, co ją zatrzymało tak długo.