A general portrait, with no plot given away.
Binduga, czyli nadrzeczny plac spławu drewna, na prawym brzegu Wielkiej Jarugi w Angrenie: zwały cedrowych i sosnowych pni, sągi i sterty drewna czekające na spław w dół rzeki. Obok binduga sąsiaduje z drewnianym mostem spinającym oba brzegi, którego środkowy filar opiera się o największą z rzecznych wysp; pod mostem rzeka rozlewa się na łachy i płycizny, przepłynąć da się tylko środkiem, na prawo od wyspy. Pinezka na mapie jest umowna: Angren nie ma etykiet na mapie poglądowej, znamy tylko położenie nad Jarugą na wschód od Sodden, w dole rzeki od wielkiego zakola z trzęsawiskami Ysgith.
The full chronicle: you’re reading without a bookmark set.
Przy Czerwonej Bindudze broni się przed Nilfgaardczykami korpus królowej Meve, a most staje się jedyną drogą odwrotu na lewy brzeg. Zniesiony prądem prom z kompanią Geralta wrywa się w łachę pod mostem w środku bitwy: Geralt i Cahir zatrzymują panikę uciekających i prowadzą kontratak przez płonącą barykadę, a nadciągająca z lewego brzegu konnica z orłem i czerwonymi rautami na sztandarze przesądza o zwycięstwie. Po bitwie most zostaje zniesiony, a na bindudze ranna w usta królowa pasuje zwycięzcę na rycerza.
Nilfgaard szybko odbudowuje most po bitwie i przez Czerwoną Bindugę płynie ofensywa na Angren: transport za transportem, stado za stadem, tłumy wojskowej i cywilnej zbieraniny. W tej ciżbie, dziesiątego września, przeprawia się na lewy brzeg drużyna Geralta; jedyny patrol, który ją okrzykuje, zbywa warknięciem o cesarskiej służbie Cahir.
Up to your bookmark; each one leads to its chapter.
