👁 You're reading without a bookmark: you see the full the character page, so we may give away what happens later.How does spoiler protection work?How does the protection work?

🕯 English edition in preparation. This content is still in Polish — the interface is fully translated, and the summaries are being translated volume by volume.

ink on the map

Minor character

Blenheim Blenckert

Redański generał, który w szarży każe krzyczeć „Redania!", żeby swoi wiedzieli, że idzie odsiecz.

AliveLast seen: Brenna

First appearance

Chapter 59 · Chapter Eight

Appears in

1 chapter

Places visited

Relationships

0 known

Show the route on the map

Who they are

A general portrait, with no plot given away.

Generał dowodzący redańską armią posiłkową: około dziesięciu tysięcy jazdy, głównie spod srebrnego orła Redanii, z domieszką chorągwi Aedirn i Kaedwen. Spokojny fachowiec, który przed szarżą wyciąga szyję jak żuraw i słucha bitwy, nim w nią wjedzie, a smarkatych poruczników rwących się „dać bobu" gasi zezem.

Biography

You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.

Volume VII · from chapter 59

Orły zza wzgórz

To nadejścia Blenckerta wypatruje pod Brenną konetabl Natalis, powtarzając jak zaklęcie, że niechaj przyjdzie generał albo niech przyjdzie noc. Generał przychodzi: rozwija szyk za wzgórzami, każe pocztowi z chorągwią iść na czele, a w szarży krzyczeć „Redania!" ile mocy w piersiach, by chłopcy Foltesta wiedzieli, że idzie odsiecz. Uderzenie w prawe skrzydło Nilfgaardu, wsparte samobójczą szarżą de Ruytera, która nie pozwala Czarnym zewrzeć frontu, przechyla szalę bitwy.

Key moments

Each one leads to the summary of the chapter where it happened.

ch. 59Bitwa pod Brenną: Największa i najkrwawsza bitwa tej wojny, zapowiadana od dawna batalia „może największa w historii". Marszałek Menno Coehoorn, chcąc przeciąć drogę armii idącej z odsieczą Mayenie, rozdziela Grupę Armii „Środek" i z czterdziestoma sześcioma tysiącami wyborowej jazdy wymusza starcie na błoniu pod Brenną, nad rzeczką Chotlą. Bitwę rozstrzygają kolejno: tchórzliwy patrol, który nie wykrył nadciągającej odsieczy, twardość temerskiej piechoty, o którą rozbija się dywizja „Alba", morderczy marsz okrążonego czworoboku krasnoludów Barclaya Elsa i kondotierów Julii Abatemarco ku Złotemu Stawowi, szarża odsieczy Blenheima Blenckerta z okrzykiem „Redania!" oraz wyzimscy pikinierzy wojewody Bronibora, którzy własnymi piersiami zamykają lukę przed flankowym zagonem „Nauzicai" i Daerlańczyków. Cesarstwo traci czterdzieści cztery tysiące ludzi, kwiat kawalerii i niemal wszystkich wodzów; uciekającego w cudzym płaszczu Coehoorna dosięgają nad Chotlą bełty krasnoludzkich kuszników, mszczących Caleba Strattona. Ginie też wojewoda Bronibor, hrabia de Ruyter i wiedźmin Coën, a Jarre płaci za swoje „stać jak mur" lewym przedramieniem. Marsz Cesarstwa na północ zostaje ostatecznie złamany, a mądrze wykorzystane owoce wiktorii ruszają lawinę, która odmienia losy całej wojny.