ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Smoczyca zielona, z tych smoków właściwych, na które nie poluje żaden wiedźmin: ze trzy końskie długości, w kłębie niższa od konia, ale dużo grubsza, szara jak piach. Przez stulecia spała w letargu w jaskiniach Gór Pustulskich u źródeł Braa; obudzona, zeszła na pastwiska pod Hołopolem po owce. Nigdy nie pojawia się przed oczami wyprawy, która za nią rusza, a mimo to cała historia kręci się wokół niej.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Pod Hołopolem Myrgtabrakke połyka zatrutą przynętę szewca Kozojeda i na wpół żywa odlatuje do jaskiń w Górach Pustulskich, tam, gdzie w gnieździe czeka jej świeżo zniesione jajo. Osaczona przez ludzi i osłabiona trucizną, wzywa na pomoc złotego smoka Villentretenmertha, a ten staje między nią a wyprawą króla Niedamira pod ludzką postacią Borcha Trzy Kawki. Gdy obrońca kruszy pierwszego śmiałka, Myrgtabrakke odlatuje, zdrowa już na tyle, by uciec, póki ludzie „gadali i kłócili się". Zapłatę zostawia na miejscu: swój największy skarb, wyklute właśnie smoczątko, którym odtąd zaopiekuje się Villentretenmerth.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 14Otrucie smoczycy pod Hołopolem: Gdy na pastwiska pod Hołopolem zaczyna zlatywać zielona smoczyca Myrgtabrakke, sprawę „załatwia" lud: szewc Kozojed podrzuca jej owcę wypchaną ciemierzycą, wilczymi jagodami, blekotem, siarką i szewską smołą. Podtruta smoczyca odlatuje do jaskiń w Górach Pustulskich. Wieść o smoku i jego skarbcu ściąga w góry króla Niedamira z najsłynniejszymi smokobójcami Północy, od Rębaczy z Crinfrid po krasnoludy Yarpena Zigrina. Nikt z nich nie wie, że osaczona smoczyca zdążyła wezwać na pomoc obrońcę.