Góry Pustulskie

Typ: dzikie ostępyRegion: Daleka PółnocPoznane w: rozdziale 14

Akcja w rozdziałach

1 · do zakładki

Teraz przebywa

12 bohaterów

Wydarzenia tutaj

Pokaż na mapie →Rozdziały z akcją tutaj

Czym jest

Opis ogólny — bez zdradzania fabuły.

Pasmo górskie u źródeł rzeki Braa, na północ od wolnego miasta Hołopola. Nad okolicą górują trzy szczerbate szczyty: Chiava, Pustula i Skakunowy Ząb. Szlak w głąb gór okrąża Chiavę od północy, za źródłami rzeki, ale bywalcy znają skróty — przez most nad czterdziestosążniową przepaścią Braa, zbudowany dawnymi czasy przez trolle, i dalej wąwozem na trawiastą halę zamkniętą wapiennymi ścianami, z których otwierają się trzy kaniony. Ściany zieją tysiącami otworów: w tutejszych jaskiniach smoki potrafią przespać w letargu całe stulecia — razem ze swoimi skarbcami.

Historia miejsca

Pełna kronika — czytasz bez ustawionej zakładki.

Wyprawa po smoka · od rozdziału 14

W tutejszych jaskiniach kryje się podtruta pod Hołopolem smoczyca Myrgtabrakke — a w ślad za nią w góry ciągnie wyprawa króla Niedamira z najsłynniejszymi smokobójcami Północy. Wyprawę dziesiątkuje lawina, która zrywa most trolli, a na hali między górami czeka niespodzianka: złoty smok Villentretenmerth, który najpierw w honorowym pojedynku gruchocze kości Eyckowi z Denesle, a potem — wsparty przez Zerrikanki i mimowolnie przez Yennefer — rozbija w bitwie i Rębaczy z Crinfrid, i hołopolską milicję. To tutaj, w jaskini północnego kanionu, wykluło się smoczątko Myrgtabrakke — cel, dla którego złoty smok w ogóle zszedł ludziom z drogi legend.

Wydarzenia tutaj

Do Twojej zakładki — każde prowadzi do rozdziału.

r. 14Bitwa o złotego smoka — O złotego smoka biją się na hali wszyscy ze wszystkimi. Najpierw Rębacze tłuką i wiążą jego obrońców — Dorregaraya, Geralta i Jaskra — a po zdradzieckiej kuli Yarpena do koła wozu trafia i Yennefer. Potem smok sam schodzi na obóz i gruchocze Rębaczy jak wcześniej Eycka. Wreszcie na halę wtaczają się wozy hołopolskiej milicji Kozojeda: spętanego sieciami smoka ratują Zerrikanki — Tea i Vea — oraz, mimowolnie, sama Yennefer, która z rękami przywiązanymi do koła ciska zaklęcia wyprężoną nogą, zamieniając milicjantów w żaby, gęsi i pasiaste prosięta (więzy przepalił jej Znakiem Igni Geralt). Smok rwie sieci i pożera uciekającego Kozojeda — trucicielowi spod Hołopola nie daruje. Wszystkim pozostałym, choć leżą pokotem, daruje życie.r. 14Objawienie Villentretenmertha — Gdy nad pokonaną Yennefer staje szabla Vei, pada rozkaz — ludzkim głosem, z ust siedzącego na kamieniu Borcha Trzy Kawki: „Nie będziemy zabijać pani Yennefer". Borch i złoty smok Villentretenmerth to jedno: smoki złote, wbrew temu, co twierdził Geralt, istnieją — i potrafią przybrać każdą postać. Villentretenmerth wyjaśnia, że wezwała go otruta smoczyca Myrgtabrakke, a zapłatą za obronę jest jej smoczątko: cel z końca drogi, dzięki któremu udowodni, że granic możliwości nie ma — bo potwory potrzebują dziś obrońcy, „takiego… wiedźmina". Na pożegnanie zostawia Geraltowi i Yennefer wróżbę: są dla siebie stworzeni — ale nic z tego nie będzie.r. 14Pojedynek Eycka ze złotym smokiem — Złoty smok Villentretenmerth zagradza wyprawie drogę do północnego kanionu i — rzecz niesłychana — przemawia: każdego, kto nie uszanuje zakazu, wyzywa na honorowy pojedynek na broń konwencjonalną. Staje Eyck z Denesle, ogłoszony naprędce „kopią i mieczem" króla Niedamira; heroldem zostaje Yarpen Zigrin, bo ma głos jak buhaj. Szarża jest mistrzowska, ale smok uchyla się od grotu z kocią gracją, podcina konia i jednym pociągnięciem łapy zmiata rycerza z siodła — Eyck kończy z nogami połamanymi własną kopią. Klęska najlepszego zawodnika zmienia wszystko: Niedamir zwija wyprawę i wraca do Caingorn, a Rębacze zrywają umowę i ruszają na smoka na własny rachunek.