👁 You're reading without a bookmark: you see the full the character page, so we may give away what happens later.How does spoiler protection work?How does the protection work?

🕯 English edition in preparation. This content is still in Polish — the interface is fully translated, and the summaries are being translated volume by volume.

ink on the map

Minor character

Cairbre

Elf ze Scoia'tael, oczy patrolu: obserwuje gościniec z gałęzi drzewa i melduje po elfiemu, co się zbliża.

Dead · ch. 61Faction: Scoia'taelLast seen: Drakenborg

First appearance

Chapter 27 · Chapter One

Appears in

2 chapters

Places visited

Relationships

0 known

Show the route on the map

Who they are

A general portrait, with no plot given away.

Elf z komanda Scoia'tael, w trzyosobowym patrolu z Toruviel i Yaevinnem pełniący rolę czujki: siedzi na drzewie nad gościńcem i melduje w Starszej Mowie, co widzi na drodze.

Biography

You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.

Volume IV · from chapter 27

Czujka na drzewie

Podczas rekonesansu w lasach nad Pontarem Cairbre melduje z gałęzi samotnego konnego Dh'oine i podsyca spór kompanów uwagą, że zamiast gadać, trzeba było strzelać, bo jeździec jest już za daleko. Myli się w ocenie: Yaevinn ściąga gońca z siodła jedną strzałą z odległości, którą Cairbre oceniał na dobre dwieście kroków.

Volume VII · from chapter 61

Niech żyje wolność

Cairbre aep Diared kończy szlak bojowy na szubienicy Drakenborga, powieszony w pierwszej fali egzekucji po zawarciu pokoju cintryjskiego. Zapytany o ostatnie słowo, mówi: niech żyje wolność.

Key moments

Each one leads to the summary of the chapter where it happened.

ch. 27Śmierć gońca Aplegatta: W lasach nad Pontarem trzyosobowy patrol Scoia'tael wypatruje z ukrycia samotnego jeźdźca: królewskiego gońca Aplegatta, wiozącego Demawendowi ostrzeżenie, od którego może zależeć wojna. Toruviel protestuje (mieli prowadzić zwiad, a trup na drodze ściągnie wojsko i obstawę brodów), ale Yaevinn ucina spór i strzela z odległości dobrych stu pięćdziesięciu kroków. Strzała jest „cicha", lotkowana długimi szarymi piórami, a jej trójbrzeszczotowy grot wkręca się w ciało jak śruba. Aplegatt umiera natychmiast, na gorącym od słońca piasku drogi, nie usłyszawszy niebezpieczeństwa: dokładnie tak, jak na rozstaju koło Zavady wywieszczyła mu zmienionym głosem zaspana, zielonooka dziewczynka, mówiąc o szarych piórach i gorącym piasku ze snu. Wstrzymane posłanie królów, „ktoś zdradził, Płomień czeka na pretekst", nigdy nie dotrze do adresata.