ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Skald poselstwa ze Skellige: dryblas z dudami z koziej skóry na plecach, imponujący przy stole apetytem i mocną głową. Jego instrument buczy złowrogo i bucha „przeciągłym, modulowanym jękiem".
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Na zaręczynowej uczcie w Cintrze Draig Bon-Dhu gra pieśń o bitwie pod Chociebużem, sławiącą królową Calanthe. Utwór zbiera huczne owacje, choć sama bohaterka szepcze przy nim „o matko moja". W pojedynku na kufle kładzie na cały wieczór Pomrowa, jednego z synów władyki Streptu, który próbował dotrzymać mu tempa w piciu. Dwukrotnie odgrywa też rolę, o jakiej skaldowie nie śpiewają. Najpierw na rozkaz Eista, rycerza ze Skellige, uderzeniem piszczałki od dud w potylicę gasi rozjuszonego Cracha an Craite, kandydata do ręki królewny, który zerwał się do bitki. Potem, gdy z królewny Pavetty wybucha żywiołowa Moc i halla zamienia się w pobojowisko, jego dudy (duszone rękami i kolanami barona Kudkudaka) stają się częścią zwierzęcego koncertu, który dekoncentruje dziewczynę i pozwala przerwać szaleństwo żywiołu.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 8Burda na uczcie w Cintrze: Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa, a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora, gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.