ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Córka Calanthe i Roegnera, następczyni tronu Cintry. Włosy ma identycznego koloru jak matka (popielate, splecione w dwa grube warkocze do pasa) i te same szmaragdowozielone oczy, które przez większość uczty trzyma spuszczone. Ozdób prawie nie nosi: diademik z gemmą i pasek ze złotych ogniwek. Jej milcząca potulność jest myląca podwójnie: od roku potajemnie spotyka się z zaklętym mężczyzną, a po babce Adalii (tej, która ruchem brwi podnosiła most zwodzony) odziedziczyła, z przeskokiem pokoleniowym, surową, nieokiełznaną Moc.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Na własnych zaręczynach Pavetta jest nagrodą, o którą toczy się gra, dopóki jedno jej słowo nie wywraca stołu. Piętnaście lat wcześniej jej ojciec przysiągł Jeżowi z Erlenwaldu, tajemniczemu rycerzowi, który uratował mu życie, oddać w nagrodę to, co zastał w domu, a czego się nie spodziewał: właśnie narodzoną córkę. Gdy zakuty w kolczastą zbroję Jeż zjawia się na uczcie po spełnienie tej przysięgi, a królewna zostaje zapytana wobec całego dworu, czy chce odejść z potworem, odpowiada „tak", bo pod zbroją kryje się Duny, jej ukochany, z którym potajemnie spotyka się od roku. Gdy straż na rozkaz matki próbuje go zabić, z królewny wyrywa się czysta, pierwotna Moc. Stół wiruje pod powałą, tron z Calanthe roztrzaskuje się o ścianę, a wiedźmin Geralt, najęty przez królową gość uczty, wraz z druidem Myszoworem potrzebują dwóch wspólnych uderzeń, by rozbić otaczającą dziewczynę zieloną sferę; pomaga im Kudkudak, baron słynący z naśladowania zwierzęcych głosów, którego dziki koncert na moment dekoncentruje królewnę. Nad Mocą Pavetta zupełnie nie panuje, dlatego jej nauczycielem ma zostać Myszowór. W finale wychodzi na jaw jej druga tajemnica: spodziewa się dziecka, o czym Duny jeszcze nie wiedział. Właśnie to nienarodzone dziecko wiedźmin wiąże Prawem Niespodzianki.
Okoliczności śmierci królewny wracają we wspomnieniu Ciri ze Skellige: Pavetta i Duny płynęli ku Cintrze, gdy ich statek pochłonął sztorm zwany Geas Muire, Przekleństwem Morza. Morze nie oddało ani ciał, ani szczątków; król Eist szukał ich całymi dniami. Wyspiarze powtarzali nazwę klątwy szeptem, bo sztormu nikt nie przewidział: był to sztorm, którego miało nie być. Najdziwniejsze pozostaje to, o czym mówiło się już wcześniej: małej córeczki, której Pavetta nigdy nie odstępowała, tym razem nie zabrano na pokład i nikt nie wie dlaczego.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 8Burda na uczcie w Cintrze: Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa, a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora, gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.ch. 8Odczarowanie Dunego: Klątwę, która od urodzenia dawała Dunemu za dnia twarz potwora, zdejmują, przy spełnionym przeznaczeniu, słowa Calanthe: „daję ci Pavettę". Nikt tego nie zauważa aż do świtu, gdy Duny się nie zmienia; Geralt i Myszowór czekają ze śmiechem, aż królowa sama się połapie, że to ona odczarowała przyszłego zięcia. Tej samej nocy Calanthe przyjmuje oświadczyny Eista Tuirseach. Cintra dostaje króla, a przymierze ze Skellige przypieczętują dwa wesela.ch. 8Przysięga Dunego: Zapytany po raz drugi, czego żąda za uratowanie życia, Geralt odpowiada Dunemu formułą Prawa Niespodzianki: „dasz mi to, co już posiadasz, a o czym nie wiesz", po czym zapowiada powrót do Cintry za sześć lat. Rumieniec Pavetty potwierdza to, czego jej narzeczony nie wiedział: królewna spodziewa się dziecka. Wiedźmin, sam kiedyś zabrany z domu tym samym prawem, związał właśnie przeznaczeniem nienarodzone dziecko pary z Cintry.