ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Naprawdę nazywa się Duny i jest synem Akerspaarka, władcy Maecht. Od urodzenia ciąży na nim klątwa, choć nigdy się nie dowiedział, czyja ani za co. Od północy do świtu jest normalnym człowiekiem (czarne kręcone włosy i broda, blada, kanciasta twarz z wydatnym nosem), od świtu stworem o pokrytym rudą szczeciną ryjku z wibrysami i kłami, z grzebieniem ruchliwych kolców na głowie i karku. Zabobonny dwór Maecht nie mógł go oglądać, więc wychował go błędny rycerz, przy którym Duny objechał świat jako giermek. Odkąd usłyszał, że od klątwy wyzwolić go może dziecko-niespodzianka, szukał swojej szansy.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Swoją szansę Duny znalazł w Erlenwaldzie, na dnie jaru, w którym leżał ranny Roegner, król Cintry. Za uratowanie mu życia zażądał Prawem Niespodzianki tego, co król zostawił w domu, a o czym nie wiedział: dziecka, które właśnie urodziła królowa Calanthe. Po piętnastu latach Duny przychodzi po swoje na zaręczynową ucztę Pavetty, owej córki-niespodzianki. Prawda jest jednak przewrotniejsza, niż wie ktokolwiek przy stole: z królewną spotyka się potajemnie od roku i kochają się naprawdę, a klątwa mimo to nie opadła, bo przysięgę wziął „od niewłaściwego ojca". Na uczcie o włos unika śmierci. Gdy Calanthe każe go zabić, przed sztyletem Rainfarna, rycerza z Attre, i gizarmami strażników ratuje go Geralt, wiedźmin sekretnie najęty przez królową, a potem wybuch Mocy, żywiołu magii drzemiącego w Pavetcie. Klątwę ostatecznie zdejmują, przy spełnionym przeznaczeniu, słowa królowej „daję ci Pavettę": o świcie Duny się nie zmienia. Wdzięczny wiedźminowi, sam nalega na zapłatę i słyszy żądanie, które zna aż za dobrze: odda to, co już posiada, a o czym nie wie. Tak dowiaduje się, że Pavetta spodziewa się dziecka, związanego odtąd przeznaczeniem z Geraltem, który wróci po nie za sześć lat.
Losy Dunego domyka wspomnienie Ciri ze Skellige: książę zginął razem z Pavettą, gdy ich statek w drodze do Cintry pochłonął sztorm zwany Geas Muire, Przekleństwem Morza. Morze nie oddało ciał, a wyspiarze do dziś powtarzają, że był to sztorm, którego nikt nie przewidział i którego miało nie być. Osieroconą przez oboje Ciri zabrała wtedy z Wysp do Cintry królowa Calanthe.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 8Burda na uczcie w Cintrze: Gdy po „tak" Pavetty królowa Calanthe każe straży zabić Jeża, w halli tronowej Cintry wybucha bitwa, a po niej żywioł. Geralt mieczem osłania Jeża przed sztyletem Rainfarna i gizarmami strażników, królewna zaś wybucha czystą, pierwotną Mocą: stół wiruje pod powałą, tron z królową roztrzaskuje się o ścianę, giną czterej ludzie. Sferę Mocy rozbijają dopiero wspólne uderzenia wiedźmina i Myszowora, gdy Kudkudak zwierzęcym koncertem na duszonych dudach dekoncentruje królewnę.ch. 8Odczarowanie Dunego: Klątwę, która od urodzenia dawała Dunemu za dnia twarz potwora, zdejmują, przy spełnionym przeznaczeniu, słowa Calanthe: „daję ci Pavettę". Nikt tego nie zauważa aż do świtu, gdy Duny się nie zmienia; Geralt i Myszowór czekają ze śmiechem, aż królowa sama się połapie, że to ona odczarowała przyszłego zięcia. Tej samej nocy Calanthe przyjmuje oświadczyny Eista Tuirseach. Cintra dostaje króla, a przymierze ze Skellige przypieczętują dwa wesela.ch. 8Przysięga Dunego: Zapytany po raz drugi, czego żąda za uratowanie życia, Geralt odpowiada Dunemu formułą Prawa Niespodzianki: „dasz mi to, co już posiadasz, a o czym nie wiesz", po czym zapowiada powrót do Cintry za sześć lat. Rumieniec Pavetty potwierdza to, czego jej narzeczony nie wiedział: królewna spodziewa się dziecka. Wiedźmin, sam kiedyś zabrany z domu tym samym prawem, związał właśnie przeznaczeniem nienarodzone dziecko pary z Cintry.ch. 8Przysięga Roegnera: Piętnaście lat przed zaręczynami Pavetty król Roegner, ratowany z jaru w Erlenwaldzie, zaprzysiągł swojemu wybawcy, Jeżowi, nagrodę wedle Prawa Niespodzianki: to, co zostawił w domu, o czym nie wiedział i czego się nie spodziewał. W domu zastał Calanthe w połogu. Do przysięgi przezornie wprowadził warunek: spełni się tylko wtedy, gdy samo dziecko wyrazi zgodę.