ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Król Koviru, Poviss, Naroku, Velhadu i Talgaru, władca najbogatszego państwa świata, z domu Thyssenidów. Jak wszyscy mężczyźni tego klanu jest wysoki, potężnie zbudowany i zbójecko przystojny, a wygląda krzepko i zdrowo niczym marynarz świeżo wrócony z morza: choć ma pięćdziesiąt sześć lat, dać można mu czterdzieści pięć. Nie znosi owijania w bawełnę, mówi rubasznie i celnie, a ulubioną sentencję powtarza przy każdej okazji: mieć milion i nie mieć miliona to razem dwa miliony. Prywatnie lubi trzymać berło i bawić się nim, czego oficjalnie nie robi nigdy w obawie, że poddani okrzykną go pretensjonalnym. Od dwudziestu dziewięciu lat bezgranicznie kocha swoją żonę Zuleykę i wedle powszechnej opinii nigdy jej nie zdradził; śpią razem w jednym łożu, co wśród par królewskich jest ewenementem.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Zamiast zapowiedzianego ministra to sam Esterad z małżonką przyjmuje w pałacu Ensenada w Lan Exeter przybyłego z Redanii Dijkstrę. Rozbraja szpiega od progu: wie o szykowanej łapówce dla ministra, a samego gościa tytułuje porządnym i przyzwoitym skurwysynem, który z milionów okazji nigdy nie ukradł nawet pół szeląga, i za to go lubi, choć racją stanu usprawiedliwiać tortur i skrytobójstw nie zamierza (przy okazji poleca mu pisma etyka Vysogoty z Corvo). Na plastycznej mapie ukrytej za obrazem wykłada położenie wojenne z końca października i uczciwie przyznaje, że Redania potrzebuje konnicy za milion bizantów, po czym prośbę o pożyczkę odrzuca: Kovir wiąże z Nilfgaardem traktat podpisany przez jego dziada Esterila z imperatorem Fergusem var Emreisem, a pacta sunt servanda, czego dowodzi wykładem o małżeństwie i rogach. Nocą, naprowadzony przez Zuleykę na mądrości proroka Lebiody z Dobrej Księgi (najlepiej sprawić, by arbuza dał ubogiemu kto inny; podaruj bliźniemu psotnego kota), obmyśla rozwiązanie, które nie łamie ani traktatu, ani neutralności: , a z kovirskich więzień i zesłań wyjdą „psotne koty". Dręczą go przy tym przedziwne sny, w których zmarła matka pokazuje mu , wnuczkę Calanthe, powtarzając, że ma żonę dla Tankreda; sojusz Koviru z Cintrą brzmi w uszach króla całkiem nieźle, ale astrologa wzywać nie chce, a bawiącej w Lan Exeter nie chce tym bardziej, bo mądrym babom zbyt pachnie władza. Nie wie, że to właśnie Sheala zsyła mu te sny. Z Dijkstrą, ewenement kolejny, szczerze przypada sobie do gustu: przy pożegnalnych rozmowach zwierza się z niepokoju o prorokowane przez Itlinę dziesięciolecia zimna, zapewnia, że nie była zdrajczynią i oferuje na to dowody, a szpiega przestrzega przed czarodziejkami i przed złą legendą, którą ten buduje sobie szafotami i . Żegnają się jak przyjaciele, choć obaj wiedzą, że przyjaźń w ich fachu to zbytek: sprawa miliona jest załatwiona, a wysłannik króla wylegitymuje się kiedyś ołowianym żołnierzykiem, bliźniakiem tego, którego Esterad ukradkiem podebrał wnukowi. Z opowieści sędziwego , snutej po dziesięcioleciach, wiadomo, jak król skończy: na marmurowych schodach Ensenady dopadnie go trzech zamachowców, a Esterad, choć mógł walczyć albo uciekać, będzie osłaniał wyłącznie Zuleykę. Królowa nie odniesie nawet draśnięcia; on otrzyma ponad dwadzieścia pchnięć i umrze po trzech godzinach, nie odzyskawszy przytomności.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 48Układ w Lan Exeter: Dijkstra przypływa do Lan Exeter prosić o milion bizantów na konną armię dla Redanii i słyszy od Esterada Thyssena twarde nie: Kovir jest neutralny, a traktatu z Nilfgaardem nie łamie się nawet w przewidywaniu, że złamie go druga strona. Nocą jednak król, naprowadzony przez Zuleykę na mądrości proroka Lebiody z Dobrej Księgi, znajduje rozwiązanie godne najlepszego kupca. Milion pochodzi ostatecznie ze skarbca hierarchy Novigradu, w zamian za udziały w spółkach handlu zamorskiego tworzonych ze współudziałem kupców nilfgaardzkich, tak że Nilfgaard w pewnej mierze sam opłaca zbrojenia Redanii; z kovirskich więzień i zesłań wychodzą za to ponad trzy tysiące „psotnych kotów", dysydentów i zabijaków, z których wyrosną słynni kondotierzy. Wysłannik króla wylegitymuje się kiedyś przed Dijkstrą ołowianym żołnierzykiem. Za kulisami sprawy stoi loża: sny, które podsunęły Esteradowi myśl o małżeństwie królewicza Tankreda z Cirillą, zsyłała królowi Sheala de Tancarville, działająca w porozumieniu z królową, i to ona melduje Filippie Eilhart, że w Kovirze wszystko załatwione pozytywnie.ch. 61Ślub cesarza: Sprawa sukcesji Cintry, której królowie przy okrągłym stole bali się dotknąć, rozwiązuje się ponad ich głowami: Emhyr var Emreis żeni się z jasnowłosą dziewczyną z Darn Rowan, którą świat zna jako Cirillę z Cintry. Decyzja zapada podczas spaceru po pałacowym parku, przy rzeźbie pelikana rozdzierającego pierś dla piskląt: cesarz, poruszony odwagą dziewczyny, która sama nazywa siebie falsyfikatem niegodnym niczego, postanawia nie pozwolić Vattierowi zamordować „tego dziecka" i wybiera jedyne, jak uznaje, sensowne i honorowe rozwiązanie. Nie wiem, czy będę zdolny cię pokochać, mówi, obejmując płaczącą narzeczoną. Moja ty mała, biedna racjo stanu. W galerii władców Cintry, za Calanthe i Pavettą, zawisa portret szczupłej dziewczyny o smutnym spojrzeniu, podpisany „Cirilla Fiona Elen Riannon, królowa Cintry i cesarzowa Nilfgaardu"; Dijkstra myśli przy nim o czarodziejkach, Esterad Thyssen o tym, że to nie ta, którą widywał w snach, a dzwony biją dziwnie żałobnie.