ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Władca Redanii, panujący w Tretogorze; jego znakiem jest srebrny orzeł na amarancie. Na naradzie w Hagge gra rolę sumienia zgromadzenia: zagaja, studzi, wylicza i pilnuje, by nikt nie popełnił błędu, który pięćset lat temu popełniły elfy, cofające się przed najeźdźcą w przekonaniu, że dalej już nie pójdzie. W jego służbie pozostają szef wywiadu Dijkstra i nadworna czarodziejka Filippa Eilhart.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Na tajnej naradzie pięciu monarchów Vizimir ostrzega, że Nilfgaard tylko czeka, aż Północ zadusi się we własnych konfliktach, i że czas pracuje dla wroga. To on wnosi na stół sprawę, o której inni woleliby milczeć: wnuczki Calanthe szuka ktoś, kto nie cofa się przed szantażem, przekupstwem i torturami, jegomość o nazwisku Rience, i nikt przy stole się do niego nie przyznaje. Vizimir też pierwszy wypowiada na głos rachubę, że Lwiątko na tronie Cintry u boku Emhyra oznaczałoby koniec Północy, oraz zimny wniosek końcowy: jeśli dziewczynka przeżyła, musi umrzeć, bo tego wymaga racja stanu.
W Tretogorze stracono publicznie redańskiego barona, który potajemnie znosił się z emisariuszami Emhyra. Sekretną korespondencję króla prowadzi nocą Dijkstra, uprawniony do słuchania posłań przeznaczonych wyłącznie dla uszu monarchy. Odpowiedź Vizimira dla Demawenda pokazuje, że król Redanii wie więcej niż sojusznicy: przebierańców w Dol Angra trzeba koniecznie wstrzymać, bo ktoś zdradził, a Płomień zgromadził tam armię i czeka tylko na pretekst. Posłanie nie dotrze do adresata razem z gońcem.
Wieść o śmierci króla ogłasza na naradzie w Garstangu medium w transie, a w transie się nie kłamie: w noc, w której wybuchła wojna w Dol Angra, Vizimir zginął zasztyletowany przez zamachowca i Redania nie ma już króla. Tissaia de Vries dopowiada do tego komentarz, który brzmi jak epitafium i oskarżenie naraz: Redania od dawna nie miała króla, panowała w niej jaśnie wielmożna Filippa Eilhart, godna następczyni Raffarda Białego. Dijkstra, który całą noc wykonywał na Thanedd rozkazy swojego władcy, o śmierci Vizimira jeszcze nie wie.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 25Racja stanu: Na zamku Hagge zbiera się w tajemnicy pięcioro monarchów Północy: Vizimir, Foltest, Demawend, Henselt i Meve. Diagnoza jest wspólna: Nilfgaard czeka, aż Północ zadusi się lawiną, którą sam poruszył, od komand Scoia'tael po kaznodziejów Białego Płomienia, a czas pracuje dla wroga. Plan działania układa się z pomysłów Foltesta: odebrać Czarnym Cintrę, uderzając pierwsi, a wobec oporu czarodziejów sprowokować Nilfgaard do „agresji" incydentem granicznym w Dol Angra; ostrzem sulicy będą cintryjscy emigranci Vissegerda. Rachuby rozbijają się o Lwiątko, zaginioną wnuczkę Calanthe: bez krwi królowej Cintra nie uzna nikogo, a dziewczynki szuka już ktoś, kto nie cofa się przed torturami, i nikt przy stole nie przyznaje się do jegomościa nazwiskiem Rience. Gdy pada spostrzeżenie, że najgroźniejszym kandydatem do ręki Lwiątka jest sam nieżonaty Emhyr var Emreis, zapada dwuczęściowy wniosek: dziewczynkę trzeba odnaleźć, ale nie może wpaść w niewłaściwe ręce żywa. Jeśli Lwiątko przeżyło, musi umrzeć. Racja stanu. Królowie milczą i nikt nie protestuje.ch. 30Wybuch wojny z Nilfgaardem: Wieści, które na naradzie w Garstangu wygłasza w transie medium wprowadzone przez Yennefer, zmieniają spór czarodziejów w rozliczenie u progu wojny. Minionej nocy wojska ze znakami Lyrii i sztandarami Aedirn zaatakowały Glevitzingen, nilfgaardzki fort graniczny w Dol Angra, a heroldowie ogłosili w imieniu Demawenda przejęcie władzy nad krajem: dokładnie taką prowokację „przebierańców" uzgadniali królowie, nim Vizimir kazał ją wstrzymać. Emhyr var Emreis odpowiedział ciosem na cios i o świcie armie Nilfgaardu wkroczyły do Lyrii i Aedirn. Tissaia de Vries wylicza przy tym, co Północ trzymała w gotowości (armię Henselta na granicy, łodzie Foltesta nad Jarugą, korpus Vizimira nad Pontarem), a medium dopowiada wieść ostatnią: król Vizimir zginął tej samej nocy od sztyletu zamachowca i Redania nie ma już króla. Wojna, o której mówiło się od miesięcy, staje się faktem.