A general portrait, with no plot given away.
Władca Redanii, panujący w Tretogorze; jego znakiem jest srebrny orzeł na amarancie. Na naradzie w Hagge gra rolę sumienia zgromadzenia: zagaja, studzi, wylicza i pilnuje, by nikt nie popełnił błędu, który pięćset lat temu popełniły elfy, cofające się przed najeźdźcą w przekonaniu, że dalej już nie pójdzie. W jego służbie pozostają szef wywiadu Dijkstra i nadworna czarodziejka Filippa Eilhart.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Na tajnej naradzie pięciu monarchów Vizimir ostrzega, że Nilfgaard tylko czeka, aż Północ zadusi się we własnych konfliktach, i że czas pracuje dla wroga. To on wnosi na stół sprawę, o której inni woleliby milczeć: wnuczki Calanthe szuka ktoś, kto nie cofa się przed szantażem, przekupstwem i torturami, jegomość o nazwisku Rience, i nikt przy stole się do niego nie przyznaje. Vizimir też pierwszy wypowiada na głos rachubę, że Lwiątko na tronie Cintry u boku Emhyra oznaczałoby koniec Północy, oraz zimny wniosek końcowy: jeśli dziewczynka przeżyła, musi umrzeć, bo tego wymaga racja stanu.
W Tretogorze stracono publicznie redańskiego barona, który potajemnie znosił się z emisariuszami Emhyra. Sekretną korespondencję króla prowadzi nocą Dijkstra, uprawniony do słuchania posłań przeznaczonych wyłącznie dla uszu monarchy. Odpowiedź Vizimira dla Demawenda pokazuje, że król Redanii wie więcej niż sojusznicy: przebierańców w Dol Angra trzeba koniecznie wstrzymać, bo ktoś zdradził, a Płomień zgromadził tam armię i czeka tylko na pretekst. Posłanie nie dotrze do adresata razem z gońcem.