ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Książę z najstarszej nilfgaardzkiej arystokracji, mówiący głębokim, dudniącym basem, ojciec Eilan. To w jego rezydencji ukrywał się niegdyś młody Emhyr i to od niego kadeci ruszyli szturmować pałac uzurpatora, czego książę nigdy nie pozwala cesarzowi zapomnieć. Wiosną ma poprowadzić Grupę Armii „Wschód" przeciw Kaedwen, ale front traktuje jak zesłanie, którym cesarz pozbył się go ze stolicy.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Pod pozorem kupieckich interesów aep Dahy zjeżdża do Toussaint na naradę spiskowców. Krzywdę ma osobistą: Emhyr, który siedzi na tronie z jego łaski i który za młodu patrzył łaskawie na jego córkę Eilan, przedłożył nad córki starych rodów przybłędę z Cintry. Książę mówi wprost, że cesarz, wysyłając spiskowców na front, założył sobie stryczek na szyję, i to on formułuje werdykt: wcześniej zabić niedźwiedzia, nim zacznie się dzielić skórę. W planowanym porządku po zamachu widzi siebie jako wielkiego kanclerza przy imperatorze Voorhisie, ożenionym z Eilan albo z którąś z córek Joachima de Wetta. To on też rozbraja wahanie Skellena przed wyjawieniem kryjówki Vilgefortza: nikt tu nikogo nie zdradzi, bo Emhyr nie umie wybaczać, ma zamiast serca kawał lodu i dlatego umrze.
Kronika Jarrego domyka losy diuka wśród skutków bitwy pod Brenną. Prowadzona przez niego Grupa Armii „Wschód" nie zdołała stawić czoła pogodzonym po klęsce królom Demawendowi i Henseltowi, którzy zagnali ją aż pod Aldersberg. Sam Ardal aep Dahy bitwy nie dożył: dziwnym zrządzeniem losu zjadł coś, dostał kolek i biegunki, i we dwa dni umarł wśród boleści wielkich. Kronikarz nie dopisuje do tego „dziwnego zrządzenia" żadnych domysłów; czytelnik, który pamięta, że diuk spiskował na życie Emhyra, może mieć własne.