A general portrait, with no plot given away.
Wysoka, długonoga dziewczyna o ostrzyżonych, sterczących jak szczotka włosach koloru słomy, jedna ze Szczurów. Nosi czerwony kubraczek i wysokie, lśniące buty powyżej kolan, a mieczem włada tak, że parując cios, potrafi klęczeć na stole. W walce jest zimna i bezlitosna, poza walką bywa jedyną osobą w bandzie, która ujmuje się za słabszymi i mówi głośno to, o czym inni wolą milczeć.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Mistle pochodzi z bogatej szlacheckiej rodziny z grodu Thurn w Północnym Maecht. Jej ojciec, wasal księcia Rudigera, przystał do powstańczej armii i zaginął bez wieści, a gdy na miasto ruszyli osławieni Pacyfikatorzy z Gemmery, wystrojona panienka, którą od dziecka noszono w lektyce, zgubiła się w uciekającym tłumie. Po trzech dniach samotnej tułaczki wpadła w ręce łowców ludzi ciągnących za Nilfgaardczykami po żywy towar. Karawanę łowców rozbili w dolinie rzeki Veldy nilfgaardzcy maruderzy: wymordowali wszystkich prócz dziewcząt, a z dziewcząt przeżyła tylko Mistle. Z rowu, do którego wrzucono ją nagą i na wpół żywą, wyciągnął ją Asse, syn kowala tropiący maruderów z zemsty. Na obchodach Lammas w Geso oboje przystali do zbieraniny takich samych jak oni wyrzutków, z której powstały Szczury.
To Mistle pierwsza wpada przez okno do karczmy w Glyswen, gdzie rozpoczyna rzeź Nissirów pilnujących pojmanego Kayleigha. Przerywa też „uczciwą walkę" Ciri z Łapaczem Skomlikiem, mówiąc dziewczynie wprost, że kto może zabić, a nie zabija, długo nie pożyje, po czym ścina błagającego o litość Łapacza jednym ciosem. Przy ognisku w kryjówce ujmuje się za milczącą dziewczyną, wylicza bandzie brutalnie, jaki los czeka samotną w tych stronach, i przy obdarowaniu nowej Szczurzycy narzuca jej na ramiona zielony atłasowy kabacik. W nocy przepędza sztyletem Kayleigha, który dobrał się do śpiącej, po czym zostaje przy niej sama i tej samej nocy zostaje jej kochanką; rano mówi do niej „Sokoliczko" i obiecuje, że już nigdy nie będzie sama.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 33Narodziny Falki: W górskiej kryjówce po rzezi w Glyswen Szczury stają wokół Ciri półkolem i odprawiają coś na kształt rytuału: „nie masz nic, nie masz niczego i nikogo, wszędzie będziesz obca". Giselher daje jej nabijany srebrem pas, Mistle atłasowy kabacik, Kayleigh sztylecik, Asse pendent, Reef rękawiczki, a Iskra berecik z bażancimi piórami i pytanie, jak nazywać małą sokoliczkę. Ciri odpowiada w Starszej Mowie: Gvalch'ca, Sokolica. Elfka orzeka, że mała będzie nosić imię Starszego Ludu, które sama wybrała: Falka. Tak dziewczyna, którą Falka kusiła w płomieniach na pustyni i która wedle odczytanej w Dorian genealogii nosi w żyłach krew córki Falki, przyjmuje imię spalonej buntowniczki i zostaje siódmym Szczurem. W czasach pogardy ten, kto jest sam, musi zginąć; Ciri nie jest już sama, ale przestaje też być, na oczach czytelnika, tą samą Ciri.ch. 33Rzeź w Glyswen: W karczmie wsi Glyswen popasają naraz Nissirowie Vercty, wiozący do Tyffi pojmanego Szczura Kayleigha, oraz Łapacze Skomlika, eskortujący do prefekta Ciri. Kayleigh uczy dziewczynę, jak wyprosić od karczmarza nóż i przepiłować jego powrozy, a potem do środka wpadają Szczury: Mistle przez okno, Giselher z Reefem drzwiami, Iskra od zaplecza. W rzezi giną wszyscy Nissirowie i Łapacze, a także karczmarz, ścięty, nim zdążył powiedzieć, komu przed chwilą pomógł. Ciri ratuje Kayleigha piruetem sprzed miecza Skomlika, w „uczciwej walce" tańczy między ciosami Łapacza i nie zadaje ciosu, choć widzi odsłonięcie; Skomlika ścina Mistle. W ucieczce przez wieś Ciri zabija po raz pierwszy w życiu człowieka: osadnika, który pchnął ją włócznią z zaskoczenia. Ta chwila będzie wracać w jej snach ze wszystkimi szczegółami.