Blood of Elves

Rience, człowiek ze śladem oparzenia na twarzy, torturami wyciąga od Jaskra wszystko o wiedźminie i jego podopiecznej, bo na Ciri polują już wszyscy: tajne służby, czarodzieje i mocodawca Rience'a. Sama Ciri zimuje w Kaer Morhen, gdzie wiedźmini uczą ją miecza, a przybyła na prośbę Geralta Triss Merigold odkrywa, że mała jest Źródłem: medium, przez które w transie przemawia obcy głos. W noc Przesilenia głos ogłasza Ciri Białym Płomieniem i Starszą Krwią, Hen Ichaer, i zapowiada Tedd Deireádh, Czas Końca. Wiosną Geralt wiezie dziewczynkę na południe z konwojem Yarpena Zigrina; w napadzie elfiego komanda pod Shaerrawedd giną ludzie i krasnoludy, a wiedźmin łamie swoją neutralność. Ciri trafia do świątyni Melitele, Geralt zaś rusza tropem Rience'a: jako przynęta na szkutach Delty Pontaru, potem w Oxenfurcie, gdzie z pomocą Shani, Jaskra i Filippy Eilhart zastawia zasadzkę odwrotną. Tymczasem pięciu monarchów Północy orzeka w Hagge, że dla racji stanu Lwiątko z Cintry musi umrzeć, a Emhyr var Emreis rozkazuje Rience'owi natychmiast zgładzić wiedźmina, Yennefer zaś zostawić nietkniętą. W nocnej rzezi w zaułku Geralt wycina czterech zawodowych morderców, lecz Rience ucieka teleportem, bo Filippa obezwładnia wiedźmina: wydobyła z konającego zabójcy imię, którego Geraltowi poznać nie wolno. W świątyni tymczasem Yennefer bierze Ciri w termin: po testach, pakcie absolutnej szczerości i nauce, przy której koszmary wreszcie ustają, mistrzyni i uczennica stają się sobie bliskie jak matka i córka. Gdy nadchodzą wyczekiwane listy, wyjeżdżają ze świątyni w świat, w którym, jak mówi Nenneke, nadchodzi Czas Miecza i Topora. „Wrócę tu na pewno, niedługo!", woła Ciri. Nie wie, jak bardzo się myli.