ink on the mapA general portrait, with no plot given away.
Foltest, syn starego króla Medella, rządzi Temerią ze swojej stolicy w Wyzimie. Szczupły, o ładnej (za ładnej) twarzy, nie ma jeszcze czterdziestki. W całych Królestwach zna go każdy, kto mija rozstajne drogi: to jego podpis widnieje na orędziach obiecujących trzy tysiące orenów temu, kto zdejmie urok z królewny.
You’re browsing without a bookmark, so you see the full published biography.
Jeszcze za życia ojca Foltest związał się z rodzoną siostrą, Addą. Gdy Adda zaszła w ciążę, świeżo koronowany król mówił otwarcie o ślubie i omal nie doprowadził tym do wojny z Vizimirem z Novigradu, który swatał mu właśnie swoją Dalkę. Dziecko urodziło się potworkiem i uznano je za zmarłe zaraz po narodzinach; Adda nie przeżyła porodu. Foltest, wbrew zdrowemu rozsądkowi, pochował córkę razem z matką w sarkofagu w podziemiach pałacu. Siedem lat później okazało się, że dziecko w krypcie wcale nie umarło: podrosło w trumnie na strzygę, która zaczęła nocami wychodzić z podziemi i mordować.
Przez sześć lat terroru strzygi Foltest nie pozwala córki zabić: pod karą śmierci zakazuje wszelkich prób, ściąga do Wyzimy Wiedzących i szarlatanów, przenosi dwór do nowego pałacu i uparcie wierzy w odczarowanie. Gdy do miasta przybywa Geralt, wiedźmin gotów podjąć się odczarowania, król sprawdza go dwukrotnie. Najpierw oficjalnie, na audiencji, gdzie grozi mu pieńkiem, jeśli córce spadnie z głowy choć włos. Potem incognito: w prostym żołnierskim płaszczu przychodzi do kwatery wiedźmina i rozmawia z nim wprost: każe zabić strzygę, jeśli przypadek okaże się beznadziejny albo odczarowanie niepełne, a swój oficjalny gniew, który wtedy odegra, z góry zapowiada jako teatr. Przyznaje, że córki nigdy nie widział, bo się bał; prosi nawet, by mógł patrzeć na jej śmierć, na co wiedźmin się nie godzi. Zaufał Geraltowi z jednego powodu: obaj wiedzą, że ona cierpi. Gdy córka wraca odczarowana, król spodziewa się po niej poprawy i od dwóch dni powtarza Veleradowi, grododzierżcy Wyzimy, kto tu się okazał mądry.
Na tajnej naradzie pięciu monarchów Foltest, dziś już pan Temerii, Pontaru, Mahakamu i Sodden oraz senior protektor Brugge, wnosi propozycję, od której zapiera dech: uderzyć pierwsi i odebrać Nilfgaardowi Cintrę, a opór czarodziejów obejść, inscenizując nilfgaardzką prowokację w Dol Angra. Natychmiast sam ląduje na cenzurowanym: Meve, Henselt i Vizimir wypominają mu apetyt na wasalną Cintrę, rachuby na rękę Lwiątka („krew nie woda, korona przez małżeństwo") i skrywany od czterech lat romans z baronową La Valette, o którym wiedzą wszyscy, bo od czegóż są szpiedzy. Foltest przysięga, że dziewczynki nie szukał i żenić się z dzieckiem nie zamierza, po czym sam wykłada, czemu Lwiątko jest zbyt ważne, by je zostawić losowi: Nilfgaard ożeniony z krwią panowałby w Cintrze legalnie. Zapowiada, że odtąd będzie dziewczynki szukał, i razem z innymi w milczeniu przyjmuje wyrok racji stanu.
Latem Foltest rezyduje w Mariborze na południu kraju i koresponduje z Demawendem przez zaufanych konnych gońców, bo królowie przestali powierzać sekrety czarodziejom i magicznej łączności. Jego agenci szukali księżniczki Cintry z rozkazem, którego sensu król nie owijał w bawełnę (wobec tronu Cintry są inne plany), ale dali się nabrać na fałszywych świadków Codringhera: uwierzyli, że dziewczynka umarła na dyfteryt w angreńskim obozie. W posłaniu do Demawenda Foltest każe więc wstrzymać akcję przebierańców w Dol Angra, bo „Mądrale" zwołali zjazd na Thanedd, który może wiele zmienić, a poszukiwań Lwiątka zaprzestać: potwierdziło się, że Lwiątko nie żyje.
Each one leads to the summary of the chapter where it happened.
ch. 2Klątwa nad córką Foltesta: Czternaście lat przed przybyciem wiedźmina do Wyzimy Adda, siostra i kochanka króla Foltesta, umiera, rodząc potworka; dziecko, uznane za zmarłe, spoczywa z matką w sarkofagu w podziemiach pałacu. Siedem lat później zaczyna z niego nocami wychodzić strzyga. Klątwę, jak wyzna po latach, mógł w złości rzucić zakochany w Addzie Ostrit; podejrzenia padają też na starą królową, matkę rodzeństwa.ch. 25Racja stanu: Na zamku Hagge zbiera się w tajemnicy pięcioro monarchów Północy: Vizimir, Foltest, Demawend, Henselt i Meve. Diagnoza jest wspólna: Nilfgaard czeka, aż Północ zadusi się lawiną, którą sam poruszył, od komand Scoia'tael po kaznodziejów Białego Płomienia, a czas pracuje dla wroga. Plan działania układa się z pomysłów Foltesta: odebrać Czarnym Cintrę, uderzając pierwsi, a wobec oporu czarodziejów sprowokować Nilfgaard do „agresji" incydentem granicznym w Dol Angra; ostrzem sulicy będą cintryjscy emigranci Vissegerda. Rachuby rozbijają się o Lwiątko, zaginioną wnuczkę Calanthe: bez krwi królowej Cintra nie uzna nikogo, a dziewczynki szuka już ktoś, kto nie cofa się przed torturami, i nikt przy stole nie przyznaje się do jegomościa nazwiskiem Rience. Gdy pada spostrzeżenie, że najgroźniejszym kandydatem do ręki Lwiątka jest sam nieżonaty Emhyr var Emreis, zapada dwuczęściowy wniosek: dziewczynkę trzeba odnaleźć, ale nie może wpaść w niewłaściwe ręce żywa. Jeśli Lwiątko przeżyło, musi umrzeć. Racja stanu. Królowie milczą i nikt nie protestuje.