Wieża Jaskółki

Name: Wieża Jaskółki
Author: Andrzej Sapkowski

saga · drogi się zbiegają

11 rozdziałówrozdziały 41–51 kolejności czytaniadebiutuje: 58 nowych postaci

Twój postęp w tomieprzeglądasz bez zakładki

Rozdział 1 →Otwórz mapę

Co się dzieje w tym tomie

Trzy głębokości: od jednego akapitu po pełne streszczenia. Pokazujemy tylko to, co do Twojej zakładki.

Tom otwiera makabryczna noc jesiennego Ekwinokcjum i debiut Vysogoty z Corvo, pustelnika, który na bagnach Pereplutu ratuje dziewczynę z twarzą rozciętą do kości: Ciri. Jej opowieść, snuta przy kominku, cofa się do lata: do rzezi Szczurów w Zazdrości, gdzie Bonhart w pojedynkę wyciął całą bandę, oszczędził tylko Falkę i na jej oczach odrzynał głowy jej przyjaciół, a potem wodził ją na łańcuchu, bił i zmusił do walki na arenie w Claremont; po drodze miecznik z Fano oddał jej za darmo gnomi gwyhyr, Jaskółkę, „żeby wypełniło się, co ma się wypełnić". W dzień Równonocy w Goworożcu, gdzie Bonhart targował się o dziewczynę ze Skellenem, Rience'em i głosem Vilgefortza (któremu potrzebne jest tylko jej łożysko), psioniczka Kenna Selborne weszła jej do głowy i niechcący oddała jej odebraną na pustyni Moc: Ciri uciekła, a w wilię Saovine wycięła w karczmie pod Dun Dâre czwórkę czekających na nią zbirów i ruszyła ku Wieży Jaskółki, zostawiając za sobą legendę o wiedźmie na karej klaczy i umierającego Vysogotę. Równolegle kompania Geralta przedziera się przez Stoki: po układzie z prefektem Fulkiem i zasadzce w kopalni „Rialto", z której trójkę ratują partyzanci, wiedźmin poznaje w jaskini pod Gorgoną elfa Avallac'ha i słyszy przepowiednię o utracie wszystkich towarzyszy; po rzezi druidów w Caed Myrkvid drużyna zimuje w Toussaint, a Jaskier okazuje się wicehrabią Julianem. Yennefer, wyłowiona przez rybaków, rusza ze Skellige w samotny pościg za Vilgefortzem: po cudzie Brisingamen i zaginięciu „Alkyone" na Głębi Sedny trafia, jak pokaże finał, prosto w ręce wroga. Politykę tomu robią misja Dijkstry w Kovirze u króla Esterada Thyssena, spisek książąt przeciw Emhyrowi i partia rozgrywana przez lożę czarodziejek. W finale wszystkie nitki schodzą się nad Tarn Mira: Ciri rozbija pogoń na zamarzniętym jeziorze (ginie tam Rience), po czym na oczach Bonharta, osłonięta przez jednorożca i upiorną kawalkadę, wjeżdża do wyrosłej z nicości Wieży Jaskółki i wychodzi z niej w innym świecie, gdzie kwitnie czeremcha i czeka grający na fletni elf.

Rozdziały

Wejdź w dowolny rozdział, by odświeżyć szczegóły.

1r. 41Rozdział pierwszyNOWA POSTAĆ: Vysogota z CorvoOsiem punktów na kole roku wyróżnia magia, ale tegoroczna noc Jesiennego Zrównania wyróżni się nawet na tle stuleci. Pół świata zerwie się z krzykiem z pościeli, ptaki odśpiewają nad mokradłami pieśń, jakiej nikt nie chciałby słuchać, a pewien starzec, który dawno umarł dla świata, znajdzie wśród trzcin coś, co przywróci go życiu. Ten rozdział opowiada o wróżbach i o ranach, o cenie, jaką płaci się wróżce z baśni, i o dwóch samotnościach, które zaczynają rozmawiać. Opowiada o tym rozdział pierwszy.

→2r. 42Rozdział drugiNOWA POSTAĆ: HotspornNa przejętej stacji pocztowej Szczury płacą wędrownemu mistrzowi tatuażu za pąsowe róże i słuchają człowieka, który przywozi im wieści ze świata. O amnestii, o cesarskim ślubie, który ma odmienić losy Południa, i o pewnym starym łowcy, który idzie ich tropem. Falka usłyszy w tych wieściach coś, co każe jej osiodłać konia przed świtem, a swoją opowieść poprowadzi przy kominie w chacie na bagnach aż do miejsca, w którym łamie się jej głos. Opowiada o tym rozdział drugi.

→3r. 43Rozdział trzeciWśród rzeczy pożyczonych z wojskowych taborów znajduje się papier i ołówek, a wtedy pewien poeta zaczyna spisywać dzieło swojego życia. Z jego memuarów dowiesz się, jak wygrywa się bitwy przez szybką ucieczkę, ile kłopotów przynosi królewska łaska i czemu najlepiej podróżuje się w kompanii ludzi, którzy znają każdą groblę. A daleko od szlaku drużyny, w portowej tawernie i w cesarskich ogrodach, padną słowa, które zaważą na losach niejednej głowy. Opowiada o tym rozdział trzeci.

→4r. 44Rozdział czwartyNOWA POSTAĆ: Kenna SelbornePrzed cesarskim trybunałem staje świadek, który słyszy cudze myśli, i zaczyna opowieść o pewnym wrześniu. O forcie na pograniczu, w którym koroner Skellen zebrał oddział samych morowych chłopów i bab. O łowcy nagród, który złamał dane słowo i nikomu nie zamierza się z tego tłumaczyć. I o mieczniku z Fano, który pewnej dziewczynie z obrożą na szyi podaruje coś, co ma wypełnić przeznaczenie. Opowiada o tym rozdział czwarty.

→5r. 45Rozdział piątyNOWA POSTAĆ: AngoulêmeDobre uczynki mają swoją cenę i płaci się ją na przymocowanym do podłogi krześle dla przesłuchiwanych. W miasteczku u wylotu górskiej doliny jednooki prefekt składa wiedźminowi propozycję, której trudno odmówić, a Geralt spotyka kogoś, kto na jedno uderzenie serca wydaje mu się kimś zupełnie innym. Potem, w cieniu Góry Diabła, przychodzi noc czerwonego księżyca i słowa, których nikt w kompanii nie chciałby usłyszeć. Opowiada o tym rozdział piąty.

→6r. 46Rozdział szóstyDo Belhaven, gdzie czeka hanza Słowika, nie należy wjeżdżać głównym traktem, więc trójka jedzie na skróty, przez góry i rudokopy, w których wszystko, z butami włącznie, obleka charakterystyczne czerwone błoto. Angoulême ma plan i mistyfikację, która musi zadziałać tylko przez chwilę, ale publiczność okazuje się liczniejsza, niż ktokolwiek planował. A potem, w jaskini pełnej cudzych kości, przychodzi czas na opowieść noszoną w sobie od pożaru Cintry. Opowiada o tym rozdział szósty.

→7r. 47Rozdział siódmyNOWA POSTAĆ: Avallac'hDruidzi z Caed Dhu, poszukiwani przez pół sagi, wreszcie są w zasięgu ręki, ale zanim padnie jakiekolwiek pytanie, wiedźmin musi wejść do jaskini pod Gorgoną. Sam, bezbronny i w pokorze, bo tak zażyczyła sobie flaminika, która o kompanii wiedziała, zanim ktokolwiek zdążył się przedstawić. To, co czeka w głębi, nie przypomina niczego, z czym Geralt miał dotąd do czynienia, a odpowiedzi na dręczące pytania potrafią kosztować więcej niż ich brak. Opowiada o tym rozdział siódmy.

→8r. 48Rozdział ósmyNOWA POSTAĆ: Esterad ThyssenRedania została bez króla, bez pieniędzy i z wielką wojną u progu, więc najsłynniejszy szpieg Północy wsiada na statek i płynie tam, gdzie zamiast ulic są kanały, a o wojnach rozmawia się językiem handlu. Kovir jest bogaty jak nikt na świecie i neutralny od stu lat, a jego król słynie z tego, że umie liczyć. Czy taka podróż może się w ogóle opłacić? Opowiada o tym rozdział ósmy.

→9r. 49Rozdział dziewiątyNa Wyspy Skellige, gdzie sztormy czyta się jak księgi, a przysięgi pamięta się dłużej, niż żyją ludzie, trafia gość, którego nikt nie zapraszał. Jarl z Kaer Trolde musi wybrać między literą prawa a słowem danym przed dziesięciu laty na portowym nabrzeżu, kapłanki z Hindarsfjall strzegą klejnotu, którego nie oddadzą nikomu, a na dalekich bagnach Południa stara księga podsuwa odpowiedź na pytanie, którego nikt dotąd nie zadał na głos. Opowiada o tym rozdział dziewiąty.

→10r. 50Rozdział dziesiątyW celi wojskowej cytadeli kobieta, która słyszy cudze myśli, liczy dni do rocznicy pewnej Równonocy i wraca pamięcią do wsi ze słomianym jednorożcem w kapliczce, gdzie los zebrał przy jednym stole ludzi ścigających tę samą dziewczynę. A na bagnach Pereplutu kończy się jesień i nadciąga Saovine, noc duchów i wróżb, w którą według starych opowieści nie należy wychodzić z chaty, a już na pewno nie wolno zaczepiać nikogo, kto nadjeżdża na karej klaczy. Opowiada o tym rozdział dziesiąty.

→11r. 51Rozdział jedenastyKażdy rybak wie, że na okonia najlepszy jest pierwszy lód. Wie o tym również zima w krainie Stojeziorów, która skuwa jeziora akurat wtedy, gdy ktoś bardzo chce dostać się na ich drugi koniec, oraz pogoń, która liczy mile przewagi i jest pewna, że zdobycz nie ma już dokąd uciec. W bajce mistrza Delannoya żelazne wilczysko pyta małą dziewczynkę, czemu tak dziwnie mu się przypatruje. Odpowiedź na to pytanie zamyka tom i nosi tytuł rozdziału jedenastego.

→

Stan na koniec tomu

Gdzie kto został, gdy opada kurz. Odblokowuje się po przeczytaniu tomu.

Ciri przeszła przez Wieżę Jaskółki i stoi w innym świecie, w którym panuje wiosna, jednorożce piją z lustrzanego jeziora, a jasnowłosy elf z fletnią pyta, co ją zatrzymało tak długo. Yennefer siedzi zakuta w lochu Vilgefortza, w kryjówce, której położenia nie zna nikt. Geralt z kompanią zimuje w Toussaint, rozdzielony między Caed Myrkvid, uzdrowicieli i dwór w Beauclair, nieświadomy, że wymuszony na Yennefer skan zdradził wrogom jego położenie już we wrześniu. Pościg jest rozbity: Rience utonął pod lodem Tarn Mira, Skellen, Bonhart, Boreas Mun i Silifant zeszli z jeziora żywi i z niczym, a Kenna z trójką dezerterów pojechała własną drogą. Vysogota umarł na Pereplucie w noc trzykrotnej beann'shie, a jego głos zdążył jeszcze pożegnać się z Ciri za drzwiami wieży. Na Północy trwa zima przed wiosenną ofensywą, którą Nilfgaard ma już rozpisaną na mapach.