Hrabia Broinne

Nilfgaardzki hrabia o wysokim, egzaltowanym głosie; do spisku pcha go zniewaga najbardziej osobista z możliwych.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 55 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Hrabia z cesarskiej arystokracji, w naradzie spiskowców słyszalny z daleka dzięki wysokiemu, egzaltowanemu głosowi i skłonności do wykrzykników. Powodu do buntu nie musi szukać w polityce: Emhyr dla cintryjskiej przybłędy porzucił jego żonę.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VII · od rozdziału 55

Zniewaga i zapał

Na zjeździe w Toussaint Broinne sekunduje książętom z zapałem neofity: krzyczy, że jemu też wyrządzono zniewagę, w przypływie gorliwości proponuje nawet „podetkać" własną żonę princowi Voorhisowi, a gdy zapada werdykt śmierci, wykrzykuje z egzaltacją, że tyrana i zboczeńca dosięgnie mściwa ręka. Zdobywa się też na jedyny w tym gronie odruch ostrożności, przypominając, że Emhyr jeszcze żyje i ma się dobrze, więc nie należy dzielić skóry na niedźwiedziu.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 55Podsłuch pod Pomerol: Rutynowy kontrakt na potwora z lochów winnicy Pomerol kończy się odkryciem, które zmienia bieg całej wyprawy. Geralt, zapadłszy się w podziemia dawnej kopalni, trafia przez sekretne przejście do starożytnej komnaty podsłuchowej z mosiężnymi trąbami, a z nich płynie narada, której nikt postronny nie miał prawa usłyszeć. W Toussaint, jedynym zakątku Cesarstwa wolnym od agentów Vattiera de Rideaux, zjechali się pod pozorem kupieckich interesów spiskowcy: Stefan Skellen, książęta Ardal aep Dahy i Joachim de Wett, hrabia Broinne i pan Leuvaarden. Urażeni odtrąceniem swoich córek i żon dla „przybłędy z Cintry", uzgadniają śmierć Emhyra i osadzenie na tronie princa Voorhisa, a zamachu ma dokonać zamachowiec pod magiczną protekcją Vilgefortza: trzymana w więzieniu, zauroczona i zaprogramowana jak golem Yennefer, która po wszystkim popełni samobójstwo. Na koniec, jako rękojmię szczerości, Skellen wyjawia zebranym aktualne miejsce pobytu Vilgefortza. Geralt u wylotu trąb zaciska pięści aż do bólu i wytęża słuch oraz pamięć: właśnie dowiedział się, dokąd naprawdę musi jechać.