Pennycuick

Burmistrz Claremont, mały jak niziołek, o zaskakująco byczym głosie: czuły na czystość gier.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Burmistrz miasteczka Claremont, należącego w całości do kupca Houvenaghela. Niski i grubiutki, przypomina raczej niziołka niż człowieka i nosi się jak niziołek: skromnie, ładnie, schludnie i pastelowo. Pozory myli jego głos, byczy ryk zupełnie nieprzystający do postury.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Sędzia czystości gier

W loży nad areną Pennycuick pilnuje sportowych pozorów widowiska: ryczy na knechtów, że może chcieliby na jedną dziewczynę iść w dziesięciu, konno albo z katapultą z cekhauzu, każe Stavro zdjąć brygantynę, bo dziewka ma na grzbiecie jeno cienki len, a przy ataku trzech naraz grzmi „nieczysta gra!". Nie przeszkadza mu to pokazywać kciukiem w dół razem z Houvenaghelem.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 44Arena w Claremont: Piętnastego września w Claremont Bonhart wystawia odurzoną fisstechem Ciri w teatrze swojego krewniaka Houvenaghela: w dawnej świątyni zamienionej w szczwalnię gawiedź obstawia zakłady na „morderczą Falkę z bandy Szczurów". Gdy Windsor Imbra z knechtami barona Casadei żąda wydania dziewczyny, łowca ciska na arenę jej miecz otrzymany w Fano i ogłasza, że Falka jest dla każdego, kto zdoła ją z areny zabrać. Ciri prosi napastników, by jej nie zmuszali: pierwszemu, Stavro, daruje życie, a gdy ten atakuje ją od tyłu, zabija go jednym odwrotnym ciosem; z trzech następnych, którzy idą na nią razem, dwóch rozcina, a trzeciemu masakruje twarz. Widownia wyje „za-bij", markiza de Nementh-Uyvar dyszy z rozkoszy, a Bonhart oznajmia, że słyszał o miejscu, gdzie uczą takich improwizacji, i już wie, kim panienka jest. Po walce, wysłuchawszy cichego ostrzeżenia Imbry o tym, co ją czeka, Ciri klęka i celuje sztychem pod własny mostek; mimo wołania nilfgaardzkiego rotmistrza Declana Rosa „Ne tuv'en que'ss, luned!" napiera na miecz, ale nie zdoła. Rację ma Bonhart, który mówi w zupełnej ciszy: w Kaer Morhen nauczyli cię zabijać jak maszynę, wiedźminko, a do zabicia siebie trzeba charakteru, siły, determinacji i odwagi, których nauczyć cię nie mogli.