Stavro

Żylasty knecht barona Casadei ze spiczastą bródką: uważał, że despektem jest iść we dwóch na jedną dziewczynę.

Nie żyje · r. 44

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Żołnierz z oddziału Windsora Imbry, seneszala barona Casadei. Niewysoki, chudy, ze spiczastą bródką i zarośniętymi jak u pawiana ramionami; honorny na swój sposób, bo rozkaz pójścia we dwóch na jednego „chuderlawca" uznał za despekt.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Sam na arenie

Stavro towarzyszy Imbrze już w Zazdrości, gdzie Bonhart odmawia wydania Falki. W Claremont, skuszony podbitą do trzydziestu florenów nagrodą, wchodzi na arenę pierwszy, rozebrany do pasa na żądanie burmistrza, bo dziewczyna ma na grzbiecie jeno cienki len. Ciri prosi go bardzo cicho, żeby jej nie zmuszał, po czym pierwszym atakiem przypiera go do bali z ostrzem o cal od nosa i daruje mu życie, każąc wracać, skąd przyszedł. Gdy próbuje zaatakować ją od tyłu, szybko i zdradziecko, ginie od uniku i odwrotnego ciosu tak błyskawicznego, że widownia widzi tylko baletowy podskok i piach nasiąkający krwią.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 44Arena w Claremont: Piętnastego września w Claremont Bonhart wystawia odurzoną fisstechem Ciri w teatrze swojego krewniaka Houvenaghela: w dawnej świątyni zamienionej w szczwalnię gawiedź obstawia zakłady na „morderczą Falkę z bandy Szczurów". Gdy Windsor Imbra z knechtami barona Casadei żąda wydania dziewczyny, łowca ciska na arenę jej miecz otrzymany w Fano i ogłasza, że Falka jest dla każdego, kto zdoła ją z areny zabrać. Ciri prosi napastników, by jej nie zmuszali: pierwszemu, Stavro, daruje życie, a gdy ten atakuje ją od tyłu, zabija go jednym odwrotnym ciosem; z trzech następnych, którzy idą na nią razem, dwóch rozcina, a trzeciemu masakruje twarz. Widownia wyje „za-bij", markiza de Nementh-Uyvar dyszy z rozkoszy, a Bonhart oznajmia, że słyszał o miejscu, gdzie uczą takich improwizacji, i już wie, kim panienka jest. Po walce, wysłuchawszy cichego ostrzeżenia Imbry o tym, co ją czeka, Ciri klęka i celuje sztychem pod własny mostek; mimo wołania nilfgaardzkiego rotmistrza Declana Rosa „Ne tuv'en que'ss, luned!" napiera na miecz, ale nie zdoła. Rację ma Bonhart, który mówi w zupełnej ciszy: w Kaer Morhen nauczyli cię zabijać jak maszynę, wiedźminko, a do zabicia siebie trzeba charakteru, siły, determinacji i odwagi, których nauczyć cię nie mogli.