Markiza de Nementh-Uyvar

Matylda, jaśnie urodzona markiza o przepitym kontralcie: zblazowana arystokratka, którą cudza krew podnieca bardziej niż wino.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Jaśnie urodzona markiza de Nementh-Uyvar, z imienia Matylda, z kręgu gości kupca Houvenaghela w Claremont. Jasnowłosa i chuda, o haczykowatym nosie, wąskich wargach i pergaminowej skórze pokrytej grubą warstwą różu i blanszu, mówi chrapliwym, wibrującym, mocno przepitym głosem. Zepsuta do szpiku kości: bez żenady opowiada o polowaniach na pasterki i chłopskie dzieci, które urządzała z markizem, nim temu otworzyły się wrzody w kroczu, a widok cudzej śmierci wprawia ją w ekstazę.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Loża nad areną

W domu Houvenaghela markiza ocenia obleśnie „ciałeczko" pojmanej Ciri i proponuje Bonhartowi jej odkupienie, na co słyszy zimne „nie dotykać, nie karmić, nie drażnić". Prosi też, by dziewczyna nie trwoniła dobrego fisstechu i zostawiła trochę dla niej. Podczas widowiska na arenie zasiada w loży i wpada w ekstazę na widok rzezi, aż wreszcie mdleje z rozkoszy na ramieniu Bonharta, który odsuwa ją od siebie bez cienia delikatności.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 44Arena w Claremont: Piętnastego września w Claremont Bonhart wystawia odurzoną fisstechem Ciri w teatrze swojego krewniaka Houvenaghela: w dawnej świątyni zamienionej w szczwalnię gawiedź obstawia zakłady na „morderczą Falkę z bandy Szczurów". Gdy Windsor Imbra z knechtami barona Casadei żąda wydania dziewczyny, łowca ciska na arenę jej miecz otrzymany w Fano i ogłasza, że Falka jest dla każdego, kto zdoła ją z areny zabrać. Ciri prosi napastników, by jej nie zmuszali: pierwszemu, Stavro, daruje życie, a gdy ten atakuje ją od tyłu, zabija go jednym odwrotnym ciosem; z trzech następnych, którzy idą na nią razem, dwóch rozcina, a trzeciemu masakruje twarz. Widownia wyje „za-bij", markiza de Nementh-Uyvar dyszy z rozkoszy, a Bonhart oznajmia, że słyszał o miejscu, gdzie uczą takich improwizacji, i już wie, kim panienka jest. Po walce, wysłuchawszy cichego ostrzeżenia Imbry o tym, co ją czeka, Ciri klęka i celuje sztychem pod własny mostek; mimo wołania nilfgaardzkiego rotmistrza Declana Rosa „Ne tuv'en que'ss, luned!" napiera na miecz, ale nie zdoła. Rację ma Bonhart, który mówi w zupełnej ciszy: w Kaer Morhen nauczyli cię zabijać jak maszynę, wiedźminko, a do zabicia siebie trzeba charakteru, siły, determinacji i odwagi, których nauczyć cię nie mogli.