Chloe Stitz

Zawodowa złodziejka z Ymlac, wynajmowana bywa przez tajne służby: bezczelne oczy i złośliwy uśmiech.

Nie żyje · r. 50

Pierwsze pojawienie

Rozdział 44 · Rozdział czwarty

Występuje w

2 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Zawodowa złodziejka rodem z Ymlac, czasami wynajmowana i wykorzystywana przez tajne służby Cesarstwa. Jeździ swobodnie przegięta w kulbace srokatej klaczy, patrzy tak bezczelnie, że nawet Puszczyk ucieka wzrokiem, i mówi o swoich sprawach, także tych alkowianych, z rozbrajającą swobodą.

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom VI · od rozdziału 44

Znajoma koronera

Zwerbowana do hanzy Silifanta, Chloe staje czternastego września w Rocayne, a dwa dni później jedzie z grupą Neratina Ceki do Fano. W drodze opowiada Kennie Selborne o dawnej służbie u Skellena i uspokaja ją, że „z tym" u Puszczyka nie ma musu; sama wtedy szukała okazji i znalazła, ale protekcji taką modą się nie załatwi. W sprawie Bonharta obstaje przy najprostszym wyjaśnieniu: łowca zamierza wziąć za żywą Falkę więcej, niż koroner płacił za martwą, bo honoru u łowców nagród szukać nie warto. Z zeznań Kenny przed trybunałem wiadomo, że Chloe Stitz nie dożyje procesu.

Tom VI · od rozdziału 50

Trup

W Goworożcu Chloe świętuje Równonoc przy pieczonym baranie, a alarm podnosi pierwsza, wybiegając zza chałup z krzykiem, że dziewczyna ucieka. Gdy Ciri na karej klaczy pędzi ku kołowrotowi, Chloe, o której wszyscy wiedzą, że nie chybia nigdy, przyklęka z kuszą przy policzku, krzycząc „trup!". Rozkazu „nie strzelaj" nie słyszy w ogólnym wrzasku. Bełt w plecy, wystrzelony z bliska przez Jediaha Mekessera, przechodzi na wylot; skurczona na piasku Chloe wydaje się potem maleńka jak dziecko.

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 50Ucieczka z Goworożca: W dzień jesiennej Równonocy los zbiera we wsi Goworożec wszystkich, którzy ścigają Ciri: Bonhart przywozi ją na łańcuchu do Skellena, przy stole siedzi pojmany chwilę wcześniej Rience, a z jego srebrnego ksenoglozu przemawia sam Vilgefortz. Podczas targu o dziewczynę na jaw wychodzi wszystko naraz: Skellen morduje na zlecenie spiskujących przeciw Emhyrowi książąt, Vilgefortzowi potrzebne jest tylko łożysko Ciri, a Bonhart sprzedaje ją za dwa tysiące florenów z prawem przyglądania się. O losie dziewczyny przesądza jednak ktoś inny. Czujna Kenna Selborne próbuje wejść w jej myśli, a odepchnięta z krwotokiem, sama wpycha jej do ręki broń: Ciri odzyskuje Siłę, której wyrzekła się na pustyni Korath. Psionicznym uderzeniem powala wartowników, Neratin Ceka, agent Vattiera, przecina jej więzy i ceną życia zatrzymuje Bonharta, a Kelpie przesadza siedmiostopowy kołowrót jak czarna jedwabna wstęga. W zamieszaniu giną czworo: Ceka rozpłatany przez Bonharta, Kabernik Turent od miecza Ciri, Chloe Stitz od bełtu Jediaha Mekessera, który nie pozwolił jej strzelić do dziewczyny, i sam Mekesser od oriona Skellena. Drugi orion, rzucony za uciekającą, rozcina jej twarz: to rana, z którą kilka dni później znajdzie ją pustelnik na Pereplucie. Pościg gubi trop w nienaturalnej nawałnicy, wśród opowieści o rosnącym do rozmiarów smoka słomianym jednorożcu, o zacierającej ślady kawalkadzie widm na końskich szkieletach i o wyciu beann'shie.