Milton

Milton idzie do Wyzimy w przygodnej kompanii, która zebrała się wokół bandy Szczupaka; przy ognisku i w marszu trzyma się z Ograbkiem, śpiewa i pożera pieczone w popiele znaleziska z gościńca. W Wyzimie, zamiast stanąć przed komisją werbunkową, daje się razem z Ograbkiem omamić Szczupakowi i rusza z bandą na zbój w kradzionym żołnierskim rynsztunku. W osadzie niziołków w dolinie Ismeny rechocze jeszcze z „żartów" herszta o indyku, któremu ucięto łeb w sobotę, a chwilę później sierp rzucony przez Incarvilię Hildebrandt trafia go w gardło i kmiecy syn przelatuje przez koński zad, jakby jego piosenka o śmirci sama się dośpiewała.