Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.
Książę z najstarszej nilfgaardzkiej arystokracji, mówiący głębokim, dudniącym basem, ojciec Eilan. To w jego rezydencji ukrywał się niegdyś młody Emhyr i to od niego kadeci ruszyli szturmować pałac uzurpatora, czego książę nigdy nie pozwala cesarzowi zapomnieć. Wiosną ma poprowadzić Grupę Armii „Wschód" przeciw Kaedwen, ale front traktuje jak zesłanie, którym cesarz pozbył się go ze stolicy.
Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.
Pod pozorem kupieckich interesów aep Dahy zjeżdża do Toussaint na naradę spiskowców. Krzywdę ma osobistą: Emhyr, który siedzi na tronie z jego łaski i który za młodu patrzył łaskawie na jego córkę Eilan, przedłożył nad córki starych rodów przybłędę z Cintry. Książę mówi wprost, że cesarz, wysyłając spiskowców na front, założył sobie stryczek na szyję, i to on formułuje werdykt: wcześniej zabić niedźwiedzia, nim zacznie się dzielić skórę. W planowanym porządku po zamachu widzi siebie jako wielkiego kanclerza przy imperatorze Voorhisie, ożenionym z Eilan albo z którąś z córek Joachima de Wetta. To on też rozbraja wahanie Skellena przed wyjawieniem kryjówki Vilgefortza: nikt tu nikogo nie zdradzi, bo Emhyr nie umie wybaczać, ma zamiast serca kawał lodu i dlatego umrze.