Fredegard

Rycerz w lśniącej zbroi, dowódca odsieczy z Ban Gleán, wykonawca rozkazu, za który przyszło mu przepraszać nad ciałami.

Żyje

Pierwsze pojawienie

Rozdział 23 · Rozdział czwarty

Występuje w

1 rozdziałach

Odwiedzone miejsca

Relacje

0 poznane

Pokaż trasę na mapie

Kim jest

Opis ogólny, bez zdradzania fabuły.

Rycerz w służbie króla Henselta, dowodzący żołnierzami w czarno-złotych barwach Kaedwen. Twardy wykonawca rozkazów, który zna ich cenę: umie stać nad poległymi z opuszczonym wzrokiem i powiedzieć „wybaczcie".

Biografia

Przeglądasz bez zakładki, więc widzisz pełną opublikowaną biografię.

Tom III · od rozdziału 23

Musieliśmy mieć pewność

Fredegard przybywa z wojskiem z Ban Gleán na odsiecz napadniętemu przez Scoia'tael konwojowi i przesądza o wyniku bitwy. Przy umierającym Wencku wysłuchuje ostatniego meldunku komisarza: wszyscy się mylili, Yarpen Zigrin nie zdradził. Z jego rozmowy z Yarpenem nad rozbitymi beczkami pełnymi polnych kamieni wychodzi na jaw prawda o konwoju: „sekretna pomoc dla Aedirn" była pułapką i testem, bo był rozkaz i „musieli mieć pewność". Rycerz nie umie spojrzeć krasnoludowi w oczy; spuszcza wzrok i szepcze „wybaczcie".

Kluczowe momenty

Każdy prowadzi do streszczenia rozdziału, w którym się wydarzył.

r. 23Napad na konwój: Komando Scoia'tael atakuje na leśnym szlaku nieopodal Shaerrawedd konwój komisarza Wencka, wiozący rzekomo sekretną pomoc króla Henselta dla Aedirn. O ataku ostrzega Geralta wizja Ciri: dziewczynka, ukłuwszy się różą z Shaerrawedd, nieswoim głosem wylicza imiona umierających. W bitwie wśród płonących wozów Yarpen Zigrin zabija Wiewiórkę-krasnoluda, który zarąbał wahającego się przed pobratymcem Pauliego Dahlberga; ginie też Yannick Brass, a Ciri, ratując ranną Triss, sama uchodzi śmierci tylko dlatego, że atakująca ją elfka waha się na widok białej róży przypiętej do kubraczka i pada z ręki Geralta, który tego dnia przestaje być neutralny. Bitwę rozstrzyga odsiecz Fredegarda z Ban Gleán. Prawda wychodzi na jaw wśród rozbitych beczek: zamiast złota i srebra konwój wiózł polne kamienie i od początku był pułapką, lecz nie na Wiewiórki. Król kazał sprawdzić lojalność krasnoludzkiej eskorty. Umierający od haczykowatych strzał Wenck zdejmuje ostatnim meldunkiem podejrzenia z Yarpena, a Geralt kładzie różę z Shaerrawedd na ciele elfki, żegnając ją słowami „i wybacz nam".