Opis ogólny — bez zdradzania fabuły.
Jeden z trójki synów władyki Streptu — obok Pomrowa i Paszkota — na których wołają przezwiskami. Zna się, przynajmniej we własnym mniemaniu, na sztuce wojennej.
Przeglądasz bez zakładki — widzisz pełną opublikowaną biografię.
Na zaręczynowej uczcie w Cintrze Dzirżygórka poprawia grubą krechą z piwa bitewny szyk, który Crach an Craite, wojownik ze Skellige, narysował na stole kością umoczoną w sosie — i dowodzi przy tym, że na skrzydło należało rzucić konnicę. Podczas awantury o Jeża, zaklętego w potwora rycerza, który zgłosił się po rękę królewny, wymachuje nożem wyrwanym z baraniej pieczeni. Po wybuchu Mocy — żywiołu magii, który wyrywa się z królewny Pavetty i podpala hallę — okazuje się przydatniejszy: własnym kaftanem dusi ogień na tlącym się gobelinie, wołając o wodę.