Toruviel

Gdy oddział bierze do niewoli wiedźmina Geralta, najętego przez ludzi z doliny na sprzyjającego elfom diabła, to Toruviel rozjeżdża go koniem w chmielu i ogłusza uderzeniem w potylicę. Nad związanymi jeńcami, wiedźminem i towarzyszącym mu trubadurem Jaskrem, pastwi się z lubością: syczy o śmierdzących „małpoludach", kopie Geralta i obiecuje mu powolną śmierć od strzał, a gdy słyszy, że Jaskier jest muzykiem, roztrzaskuje jego lutnię o pień sosny („na krowim rogu ci grać, dzikusie"). Płaci za to złamanym nosem, bo Geralt chwyta zębami jej naszyjnik, ściąga ją na siebie i uderza czołem w twarz. Odtąd elfka chodzi z twarzą w bandażach z tkaniny i brzozowej kory. Gdy egzekucję jeńców przerywa nadejście Dany Méadbh, Królowej Pól, Toruviel klęka przed nią ostatnia z elfów. Na pożegnanie robi rzecz, której nikt się po niej nie spodziewa: bez słowa wręcza Jaskrowi własną lutnię, kunsztownie intarsjowany instrument, o którym poeta powie, że to drewno samo śpiewa.

Lata po wygnaniu z Doliny Kwiatów Toruviel walczy w komandzie Scoia'tael. W trzyosobowym patrolu z Yaevinnem i Cairbrem prowadzi rekonesans w lasach nad Pontarem i to ona jedna protestuje, gdy Yaevinn podnosi łuk na samotnego jeźdźca: mieli przeprowadzić zwiad i dołączyć do komanda, trup na trakcie ściągnie wojsko i obstawę brodów, a mordowanie cywilów po drogach to nie walka o wolność. Słyszy w odpowiedzi, że właśnie tak ta walka wygląda, a potem elfie „zamilcz". Strzały, która zabija królewskiego gońca, nie zatrzymuje.

Ledwo przeprowadzona przez Milvę do Brokilonu, z ramieniem w temblaku, Toruviel dołącza do idącego na południe komanda Coinneacha Dé Reo, gdy tylko nocą przychodzą wieści o nowym uderzeniu wojny. Zdumionej łuczniczce tłumaczy cicho, że w takiej chwili nie można zostawić towarzyszy broni, bo liczy się każdy łuk. „Tak trzeba, zrozum to, sor'ca".

Po wojnie Toruviel, ranna, z ręką na przesiąkniętym temblaku, jedzie wśród ośmiorga niedobitków komanda rozbitego dwa dni wcześniej: elfy na sześciu ledwo żywych koniach, brudne, głodne i cuchnące lazaretem, z których dumy i wyniosłej inności nie zostało nic. Przy wozie inwalidów wojennych zatrzymuje konia; Lucienne, która od dziecka zna widmo głodu, pierwsza wyciąga ku niej chleb, a za nią jedzenie podają wszyscy kalecy żołnierze. Elfy, po raz pierwszy od tysiąca lat, wyciągają ręce w stronę ludzi, a Toruviel krztusi się szlochem, nawet nie próbując ocierać łez, zadając kłam twierdzeniu, jakoby elfy nie miały gruczołów łzowych. Towarzyszący jej elf ze srebrnymi błyskawicami brygady „Vrihedd" na podartym rękawie bierze chleb od Derkacza i dziękuje z wysiłkiem w ludzkim języku.